Drie weken voor de bruiloft stelde Nathan voor om die uit te stellen. « Ik maak me zorgen om je, Rebecca. Je bent de laatste tijd niet jezelf. »
‘Misschien overhaasten we de dingen.’ Ik barstte in tranen uit en smeekte hem te vertellen wat er mis was, wat ik had gedaan, hoe ik het kon oplossen. Hij hield me vast en verzekerde me dat alles goed was, maar zijn ogen waren leeg. Die nacht werd ik om drie uur ‘s ochtends wakker en zag dat Nathans kant van het bed leeg was.
Vanuit de gang hoorde ik zijn gedempte stem uit de logeerkamer. ‘Niet nu. Ze zal ons horen.’
‘Ik weet het, ik weet het. Binnenkort, beloofd.’ De volgende dag besloot ik Nathan te verrassen met een lunch op zijn kantoor. Mijn vader Thomas belde, net toen ik mijn appartement verliet…
‘Rebecca, eet je wel goed? Je moeder zegt dat je te veel bent afgevallen. We maken ons zorgen. Met mij gaat het prima, ik ben dood, ik ben een elite.’
Gewoon wat zenuwen voor de bruiloft. Ik ben Nathan nu trouwens lunch aan het brengen. Goed zo.
Die jongen moet mijn dochter als een koningin behandelen. Als hij het maar wist.’ De bewaker van Nathans gebouw herkende me en liet me met een glimlach door. Tijdens de liftrit naar de twaalfde verdieping bekeek ik mijn spiegelbeeld in de spiegelwand en probeerde de rimpels tussen mijn wenkbrauwen glad te strijken.
In mijn lunchtas zat Nathans favoriete broodje van de broodjeszaak tegenover mijn kantoor. Toen ik bij de receptie aankwam, keek Nathans secretaresse Margot op van haar computer, haar ogen wijd opengesperd van verbazing. ‘Rebecca, we hadden je vandaag niet verwacht.’ Haar blik schoot naar Nathans gesloten kantoordeur en vervolgens weer naar mij. ‘Nathan is, eh, nu in een vergadering.’ ‘Dat is oké,’ zei ik, terwijl ik de lunchtas optilde. ‘Ik heb net lunch voor hem gebracht. Ik kan wel wachten.’ Margot stond snel op en liep naast me.
Hij had juist specifiek gevraagd om niet gestoord te worden. ‘Misschien kan ik hem laten weten dat je hier bent?’ Iets in haar nerveuze houding wekte mijn argwaan. ‘Is hij daar alleen, Margot?’ Haar aarzeling vertelde me alles.
Voordat ze kon reageren, liep ik langs haar heen en duwde de deur van Nathans kantoor open. Het beeld staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Nathan die tegen zijn bureau leunde, zijn handen op de taille van mijn zus, haar armen om zijn nek geslagen, hun lippen in een hartstochtelijke kus.
Geen van beiden merkte me aanvankelijk op, waardoor ik een paar tergende seconden de tijd had om elk detail in me op te nemen. Stephanie’s rok was omhooggeschoven, Nathans stropdas zat los, de vertrouwdheid in hun omhelzing sprak van talloze soortgelijke momenten. Toen de deur achter me dichtklikte, sprongen ze uit elkaar, hun gezichten verstijfd in een tafereel van verbijstering.
‘Rebecca!’ Nathan herstelde zich als eerste en trok zijn stropdas recht. ‘Dit is niet wat het lijkt.’ Stephanie deed niet eens een poging tot zo’n doorzichtige leugen. In plaats daarvan hief ze uitdagend haar kin op.
‘We hadden dit niet gepland. Het gebeurde gewoon. De kalmte die over me heen spoelde, was verrassend.’
‘Hoe lang?’ Nathan keek naar Stephanie en vervolgens weer naar mij. ‘Rebecca, laten we dit even onder vier ogen bespreken.’ ‘Hoe. Lang?’ Mijn stem bleef kalm.
‘Al maanden,’ antwoordde Stephanie. ‘Sinds het verlovingsfeest. Al maanden.’
Bijna de helft van onze verloving. ‘Terwijl ik trouwkaarten aan het uitzoeken was en bloemstukken aan het kiezen, hebben ze me verraden.’ Nathan bewoog zich achter zijn bureau en nam fysieke afstand alsof hij zich voorbereidde op een zakelijke onderhandeling. ‘Ik had niet de bedoeling dat dit zou gebeuren, Rebecca.’
Soms veranderen gevoelens. Ik wilde het je later vertellen.’ ‘Na wat? Na de bruiloft? Na onze huwelijksreis?’ ‘Ik probeerde het juiste moment te vinden.’ Zijn stem klonk zo soepel als tijdens lastige klantgesprekken.
De lunchtas viel uit mijn hand. ‘Ik vertrouwde jullie. Jullie allebei.’
‘Stephanie had tenminste nog het fatsoen om er ongemakkelijk uit te zien. Het is gewoon gebeurd, Becca. We hebben geprobeerd ertegen te vechten.’
‘Noem me geen Becca.’ Die bijnaam uit mijn kindertijd voelde als een nieuwe schending. En er gebeurt gewoon niets gedurende vier maanden. Je hebt keuzes gemaakt.’
‘Elk geheim telefoontje. Elke leugen. Elke keer dat je me recht in de ogen keek, wetende wat je aan het doen was.’
‘Nathan drukte op de intercomknop. ‘Margo, kom binnen.’ ‘Even later verscheen Margo, die opzettelijk mijn blik vermeed. ‘Begeleid Rebecca naar buiten.’
Ze is overstuur. ‘Ik ga zelf wel weg,’ zei ik, mijn waardigheid op de een of andere manier intact ondanks mijn innerlijk verscheurde gevoelens. ‘Jullie verdienen elkaar.’ In de lift kwamen de tranen eindelijk.
‘Tegen de tijd dat ik bij mijn auto aankwam, had ik moeite met ademhalen tussen de snikken door. De autorit naar huis is een waas in mijn herinnering. Ik weet alleen nog dat ik mijn moeder belde vanuit mijn appartement, terwijl ik opgerold op de badkamervloer lag, niet in staat om door mijn gehuil een samenhangende zin te vormen.’
‘Mijn moeder en vader kwamen binnen een uur aan, ze gebruikten hun noodsleutel om binnen te komen toen ik de deur niet open durfde te doen. Mijn moeder hield me vast terwijl ik ze alles vertelde, mijn vader liep heen en weer in de woonkamer, zijn gezicht werd steeds roder bij elk detail. ‘Ik maak hem af,’ mompelde hij, met zijn hand op zijn hart.’
‘Allebei. Thomas, je bloeddruk,’ waarschuwde moeder, hoewel haar eigen gezicht evenveel woede uitstraalde. ‘De volgende dagen verliepen in een waas van pijn.’
‘Mijn moeder hielp me leveranciers te bellen om de huwelijksafspraken te annuleren, terwijl mijn vader de financiën regelde. Toen ik de verlovingsring terugbracht naar Nathans appartement, kon ik hem niet aanzien. Ik zag dat Stephanie haar spullen al had verhuisd.’
‘De meeste van haar kleren lagen er nog, familiefoto’s stonden op planken waar ooit mijn foto’s stonden. Nathans e-mail over de verdeling van onze gezamenlijke bezittingen was kil en efficiënt, waarin hij vermeldde dat Stephanie hem had geholpen mijn overgebleven spullen te catalogiseren. Het verraad ging dieper dan ik aanvankelijk besefte.’
‘Via gemeenschappelijke vrienden hoorde ik dat ze elkaar stiekem ontmoetten wanneer ik laat werkte of op zakenreis was. Stephanie had hem doelbewust achtervolgd, excuses verzonnen om hem alleen te zien en hem berichtjes en foto’s gestuurd als ik er niet was. Het schandaal verspreidde zich snel in onze vriendenkring…’
‘Sommige vrienden kozen mijn kant, anderen die van Nathan, vanwege zijn invloed in het bedrijfsleven. Verschillende gaven toe dat ze geflirt tussen Nathan en Stephanie hadden opgemerkt, maar dat ze zich er niet mee hadden willen bemoeien. Hun lafheid deed bijna net zoveel pijn als het verraad.’
‘Mijn moeder werd mijn reddingslijn tijdens die donkere maanden. Ze bracht eten toen ik niet kon eten, luisterde naar mijn huilbuien en bleef overnachten toen de eenzaamheid ondraaglijk werd. Ze probeerde herhaaldelijk te bemiddelen tussen Stephanie en mij, en nodigde ons beiden uit voor familiediners die steevast eindigden in gespannen stilte of bittere ruzies.’
‘Tijdens een van die diners snauwde Stephanie me toe nadat ik weigerde haar het zout aan te geven. « Jij krijgt altijd alles als eerste, Rebecca. De cijfers, de baan, het appartement. »
‘Voor één keer kreeg ik iets voordat jij het kreeg.’ ‘Mijn verloofde was geen prijs die ik kon winnen,’ antwoordde ik, mijn stem trillend. ‘Hij was de man van wie ik hield en die ik vertrouwde.’
‘Moeder legde haar vork neer. Stephanie Marie Thompson, bied je zus nu meteen je excuses aan.’ ‘Waarom?’ ‘Omdat ik eerlijk was?’ ‘Nathan koos voor mij.’ ‘Hij houdt nu van me.’
‘Ik stond op en gooide een servet op mijn bord. ‘Ik kan dit niet meer, mam. ‘Het spijt me.’
‘Het was het laatste familiediner waar ik bij was, samen met Stephanie.’ De hartproblemen van mijn vader verergerden door de stress van de ruzie met zijn dochter, waardoor zijn medicatie moest worden aangepast en hij vaker naar de dokter moest. Mijn moeder werd ouder, de rimpels rond haar ogen werden dieper, terwijl ze wanhopig probeerde haar gezin bij elkaar te houden. Zes maanden nadat ik het verraad van Nathan en Stephanie had ontdekt, bereikte ik een dieptepunt.’
‘Mijn therapeut stelde de diagnose depressie vast en schreef medicatie voor. Mijn werk leed eronder omdat ik moeite had me te concentreren, en uiteindelijk verloor ik een belangrijke klant na een rampzalige presentatie, waarbij ik in tranen uitbarstte. Mijn baas stelde een verlof voor, maar ik wist dat in Boston blijven, waar herinneringen op elke hoek loerden, mijn lijden alleen maar zou verlengen.’
« Toen er een vacature voor marketingdirecteur vrijkwam in onze vestiging in Chicago, heb ik meteen gesolliciteerd. Het sollicitatiegesprek verliep verrassend goed; mijn grote behoefte aan verandering werd misschien wel geïnterpreteerd als enthousiasme. Twee weken later ontving ik het aanbod. »
‘Mijn moeder hielp me mijn appartement in te pakken, ze wikkelde foto’s en souvenirs zorgvuldig in vloeipapier. Terwijl we mijn spullen doornamen en besloten wat we wilden bewaren en wat we wilden doneren, bracht ze het onderwerp ter sprake dat tussen ons hing. ‘Zou je Stephanie ooit willen vergeven?’ vroeg ze, terwijl ze een doos dichtplakte met plakband.’
‘Ik bleef truien opvouwen zonder op te kijken. ‘Ik weet het niet, mam. ‘Nu niet, misschien nooit.’
‘Vergeving gaat er niet om of ze het verdienen,’ zei ze zachtjes. ‘Het gaat erom jezelf te bevrijden. Ik bevrijd mezelf.’
‘Ik verhuis naar Chicago.’ Moeder zat naast me op het bed en nam mijn handen in de hare. ‘Wegrennen is niet hetzelfde als genezen, lieverd.’
‘De tranen stroomden over mijn wangen. Ik heb ruimte nodig om te kunnen genezen. Begrijp je dat?’ Ze knikte en trok me in een stevige omhelzing.’
‘Beloof dat je belt. Beloof dat je ons niet helemaal negeert. Ik beloof het.’
‘Afscheid nemen van mijn ouders was moeilijker dan ik had verwacht. Mijn vader hield me langer vast dan normaal,’ zei hij, ‘zijn stem schor van emotie. Laat ze maar zien, jochie.’
‘Bouw een leven zo goed op dat ze zich verslikken in hun spijt.’ Mijn eerste weken in Chicago waren eenzaam en vol twijfel. Mijn studio-appartement voelde steriel en onbekend aan.
‘Ik werkte lange uren om te voorkomen dat ik thuiskwam in een lege kamer, dat ik afhaalmaaltijden aan mijn bureau at en dat ik elke avond uitgeput in bed viel. Toen kwam het nieuws dat de wond nog dieper maakte. Moeder belde op een zondagochtend, haar stem voorzichtig.’
‘Rebecca, ik vind dat je dit van mijzelf moet horen, in plaats van via sociale media. Stephanie en Nathan zijn gisteren getrouwd. De kleine burgerlijke ceremonie stond in de societyrubriek van Boston Magazine.’
‘Nathans zakelijke connecties zorgden voor voldoende dekking ondanks de bescheiden omvang.’ De bijbehorende foto toonde hen stralend voor het gerechtsgebouw. Stephanie droeg een eenvoudige witte jurk, met mijn voormalige verlovingsring prominent aan haar vinger.
‘Die nacht was mijn dieptepunt. Ik dronk in mijn eentje een hele fles wijn leeg, bladerde door oude foto’s van Nathan en mij en huilde tot mijn ogen dichtzwollen. De volgende dag meldde ik me ziek op mijn werk, omdat ik de wereld niet meer onder ogen durfde te komen.’
‘Maar er veranderde iets tijdens die donkere uren, alleen. Toen het ochtendlicht door mijn jaloezieën filterde, nam ik een besluit. Dit zou de laatste dag zijn. Ik gaf ze macht over mijn geluk.’
‘Ik heb alle foto’s van Nathan van mijn telefoon verwijderd, hem en Stephanie allebei geblokkeerd op sociale media en een lange douche genomen, in de veronderstelling dat mijn pijn door het afvoerputje zou wegspoelen. Op mijn werk stortte ik me met hernieuwde focus op projecten. Mijn baas merkte de verandering op en gaf me belangrijkere klanten.’
‘Ik ontwikkelde een reputatie voor creativiteit en toewijding, en verdiende respect op mijn nieuwe kantoor. Mijn eerste echte vriendin in Chicago was Madison Reynolds, onze HR-directeur, die me uitnodigde om lid te worden van haar boekenclub. Via haar leerde ik andere vrouwen kennen en bouwde ik langzaam een sociaal netwerk op…’
