‘Madison probeerde me regelmatig te koppelen, maar ik wees elk aanbod af. De gedachte aan romantische kwetsbaarheid was nog steeds angstaanjagend. In de eerste maanden van mijn leven in Chicago werd ik naar een technologieconferentie in San Francisco gestuurd om ons bedrijf te vertegenwoordigen.’
‘Op de tweede avond woonde ik een zakelijk diner bij met potentiële klanten. Ik zat naast Zachary Foster, een tech-investeerder en ondernemer die onlangs vanuit Seattle was verhuisd. Zachary was in alle opzichten anders dan Nathan. Waar Nathan flamboyant en charmant was, was Zachary ingetogen en oprecht.’
‘Zijn stille zelfvertrouwen en doordachte vragen trokken mensen aan zonder aandacht op te eisen. Als hij over zijn werk sprak, was zijn passie duidelijk, maar nooit opschepperig. Na het diner vroeg hij om mijn visitekaartje en ik gaf het hem zonder iets te verwachten.’
‘Tot mijn verrassing mailde hij me de volgende ochtend met de vraag of ik ons gesprek over trends in digitale marketing wilde voortzetten onder het genot van een kop koffie vóór de sessies van die dag. De volgende drie maanden onderhielden Zachary en ik professioneel contact. Hij verwees klanten naar mijn bureau en ik introduceerde hem bij mijn zakelijke contacten in Chicago.’
‘Madison merkte onze frequente lunches met het werk op en trok een wenkbrauw op. « Hij mag je wel, Rebecca. En niet alleen professioneel. »‘
‘We zijn gewoon collega’s,’ hield ik vol. ‘Collega’s kijken elkaar niet aan zoals hij naar jou kijkt.’ Uiteindelijk vroeg Zachary me mee uit eten in een restaurant dat niets met werk te maken had.
‘Ik raakte in paniek en wilde bijna twee keer afzeggen, voordat ik mezelf dwong te gaan. Twintig minuten na het begin van de date, terwijl we onze favoriete boeken bespraken, kreeg ik een volledige paniekaanval. Mijn handen trilden, ademhalen werd moeilijk en de tranen sprongen me in de ogen.’
‘In plaats van zich te schamen of geïrriteerd te raken, ging Zachary naast me zitten en sprak rustig tegen me totdat mijn ademhaling weer normaal was. Hij bracht me zonder aandringen of vragen naar huis. De volgende dag werden er bloemen met een briefje op mijn kantoor bezorgd.’
‘Geen druk, geen verwachtingen. Ik hoop alleen dat je je beter voelt.’ Zachary.
‘Die avond belde ik hem en vertelde hem alles over Nathan en Stephanie. Hij luisterde aandachtig en deelde toen zijn eigen verhaal over liefdesverdriet uit zijn vorige huwelijk, dat eindigde toen zijn vrouw hem verliet voor zijn zakenpartner en de helft van hun gezamenlijke bedrijf meenam bij de scheiding. Gebroken vertrouwen laat littekens achter,’ zei hij.
‘Iedereen die je tijd waard is, zal begrijpen dat genezing geen lineair proces is. In de maanden die volgden, bouwden we eerst een basis van vriendschap op. Zachary heeft nooit meer van me gevraagd dan ik aankon, respecteerde mijn grenzen en was er altijd voor me.’
‘Voor onze vijfde date kookte hij thuis in zijn appartement, in plaats van me mee te nemen naar een druk restaurant dat mijn angst zou kunnen aanwakkeren. Toen de paniek af en toe weer de kop opstak, wist hij precies hoe hij me erdoorheen moest helpen. Voor het eerst sinds Nathan begon ik te geloven dat vertrouwen misschien, heel misschien, weer mogelijk was.’
‘Een jaar nadat ik naar Chicago was verhuisd, herkende ik mijn leven nauwelijks meer. Mijn promotie tot senior marketing director ging gepaard met een hoekantoor met uitzicht op de rivier. Mijn vriendenkring was uitgebreid tot buiten Madison en omvatte nu ook een aantal goede vertrouwelingen.’
‘En tot mijn grote verbazing was ik diep verliefd geworden op Zachary. In tegenstelling tot Nathans opzichtige hofmakerij, uitte Zachary’s liefde zich op consistente, attente manieren. Hij onthield kleine details, zoals dat ik havermelk in mijn koffie dronk of naar welke true crime-podcasts ik luisterde.’
‘Hij respecteerde mijn onafhankelijkheid, terwijl hij me onvoorwaardelijk steunde. Het allerbelangrijkste was dat hij me nooit met iemand anders vergeleek of probeerde me te veranderen. Ik ontmoette Zachary’s zus Caroline tijdens haar bezoek vanuit Portland.’
‘We hadden meteen een klik, wisselden telefoonnummers uit en ontwikkelden onze eigen vriendschap, los van Zachary. Ze vertelde me verhalen over hun jeugd in Seattle en schetste een beeld van de jongen die de man werd van wie ik steeds meer ging houden. Mijn relatie met mijn ouders bleef op afstand bestaan.’
‘Ik belde mijn moeder wekelijks, waarbij ik de gesprekken zorgvuldig van Stephanie afleidde. Mijn vader deed af en toe mee aan die gesprekken, zijn norse stem werd zachter als hij me vertelde hoe trots hij was op mijn nieuwe start. Ik bezocht haar twee keer dat jaar, en plande mijn bezoeken zo dat ik wist dat Stephanie en Nathan weg zouden zijn.’
‘Moeder gaf af en toe updates over hen. Op sociale media leek hun huwelijk perfect; Stephanie plaatste foto’s van luxe vakanties en liefdadigheidsgala’s. Volgens moeder hadden ze een groot huis in Beacon Hill gekocht en waren ze bezig met een grondige renovatie.’
‘Stephanie vraagt wel eens naar je,’ zei mijn moeder tijdens een telefoongesprek. ‘Wat zeg je haar dan?’ vroeg ik, terwijl ik pastasaus op mijn fornuis roerde…
‘Dat het goed met je gaat, dat je een nieuw leven aan het opbouwen bent.’ ‘Spreekt ze ooit spijt uit?’ ‘Moeder zuchtte. ‘Op haar eigen manier.’
‘Ze wordt stil als je naam valt.’ Mijn therapie ging verder in Chicago, waar mijn nieuwe therapeut me hielp het verraad te verwerken en gezondere relatiepatronen op te bouwen. Ik leerde mijn triggers herkennen en effectief grenzen te communiceren.’
‘Langzaam verdwenen de nachtmerries over Nathan en Stephanie. In juni verraste Zachary me met een weekendtrip naar het wijngebied van Michigan. We verbleven in een charmante bed & breakfast, omringd door wijngaarden, brachten de middagen door met wijnproeven en de avonden met het bewonderen van de zonsondergang boven Lake Michigan.’
‘Voor het eerst in jaren voelde ik me volledig aanwezig en gelukkig, zonder dat de schaduw van verraad uit het verleden boven me hing. Op onze laatste avond, wandelend door een tuin vol vroege zomerbloemen in de Botanische Tuin van Chicago, stopte Zachary onder een pergola begroeid met klimrozen. ‘Rebecca,’ zei hij, terwijl hij mijn handen in de zijne nam.’
‘Het afgelopen jaar, jou leren kennen, is het grootste geschenk van mijn leven geweest.’ Toen hij knielde en een ringdoosje uit zijn zak haalde, flitste er even paniek door mijn hoofd. Beelden van Nathans aanzoek dreigden dit moment te overschaduwen. Maar toen ik in Zachary’s ogen keek, zag ik alleen maar oprechtheid en liefde.’
‘Ik vraag vandaag niet om een antwoord,’ zei hij, ‘alsof hij mijn aarzeling aanvoelde. ‘Ik wil alleen dat je weet dat wanneer je er klaar voor bent, of dat nu morgen is of volgend jaar, ik er voor je zal zijn.’ Tranen vulden mijn ogen, ‘maar niet van angst of pijn.’ ‘Ja,’ fluisterde ik.
‘Ik ben er nu klaar voor.’ De ring was totaal anders dan de opzichtige diamant die Nathan me had gegeven. Een eenvoudige smaragd met kleine diamanten aan weerszijden, elegant en ingetogen, net als onze relatie. Die avond belde ik mijn ouders met het nieuws.
‘Moeder huilde van blijdschap. ‘Hij klinkt geweldig, lieverd. ‘Wanneer kunnen we hem ontmoeten?’ ‘Binnenkort,’ beloofde ik.’
‘Heel binnenkort. We hadden een kleine bruiloft gepland, met slechts 30 gasten op een historische locatie in Chicago. Op aandringen van mijn moeder heb ik Stephanie een uitnodiging gestuurd, meer als een gebaar van heling dan met de verwachting dat ze zou komen.’
‘Haar reactie kwam via e-mail, kort en kil. « Gefeliciteerd met jullie verloving. Helaas hebben Nathan en ik op die datum andere afspraken. »‘
‘Heel veel succes voor de toekomst.’ Moeder was teleurgesteld, maar niet verbaasd. ‘Geef haar de tijd, Rebecca. Dit is vooruitgang vergeleken met waar jullie beiden waren.’
‘Onze trouwdag was aangebroken, intiem en vol vreugde met mijn ouders, nieuwe vrienden en de familie van Zachary erbij. Mijn vader bracht me naar het altaar en fluisterde: « Ik heb je al jaren niet zo gelukkig gezien, kindje. » Zachary’s geloften bezongen onze gezamenlijke reis.’
‘Rebecca, ik beloof te onthouden dat liefde zowel sterk als kwetsbaar is, en elke dag zorg en toewijding vereist. Ik beloof het vertrouwen dat je me hebt gegeven waardig te zijn, wetende hoe kostbaar en moeilijk dat geschenk is. We hebben samen ons leven opgebouwd in Chicago, waar we een brownstone kochten die we samen hebben gerenoveerd.’
‘Mijn carrière bleef zich ontwikkelen,’ en leidde uiteindelijk tot een functie als vicepresident. ‘Zachary’s investeringsmaatschappij groeide,’ met de focus op het ondersteunen van door vrouwen geleide tech-startups. ‘Tijdens een diner met zakenrelaties leerde ik iets dat het verleden met het heden verbond.’
‘Een durfkapitalist vertelde dat hij jaren eerder met Nathan had samengewerkt. Reynolds? Ja, hij en Foster hadden zo’n zeven jaar geleden een behoorlijke rivaliteit in de wereld van angel-investeringen. Foster steunde de juiste startup, Reynolds steunde de concurrent.’
‘Fosters keuze werd voor miljoenen overgenomen, Reynolds ging failliet. Later die avond vroeg ik Zachary naar dit verband. ‘Ik was van plan het je uiteindelijk te vertellen,’ gaf hij toe.
‘Ik wist wie je was toen we elkaar op die conferentie ontmoetten, niet de details van wat er gebeurd was, maar dat je verloofd was geweest met Reynolds. Waarom zei je niets? Ik wilde dat je me leerde kennen zoals ik ben, niet als iemand die verbonden is met je verleden. Ik was niet boos.’
‘Op de een of andere manier voelde de kosmische symmetrie goed aan. Twee jaar na ons huwelijk probeerden we zwanger te worden. Maanden gingen voorbij zonder succes, wat leidde tot bezoeken aan fertiliteitsspecialisten en moeilijke gesprekken.’
‘Door alle teleurstellingen en medische ingrepen heen bleef Zachary mijn steun en toeverlaat, hij troostte me in mijn tranen en herinnerde me eraan dat familie vele vormen kan aannemen. Toen kwam het verwoestende telefoontje over de kankerdiagnose van mijn moeder. Zachary en ik vlogen meteen naar Boston, waar we met oncologen spraken en mijn ouders hielpen bij het kiezen van de juiste behandeling.’
‘Mijn moeder hield zich groot, maar de kanker was agressief en had zich al uitgezaaid. Ik nam verlof om voor haar te zorgen en verhuisde tijdelijk terug naar mijn ouderlijk huis. Zachary vloog elk weekend over om mij en mijn steeds zwakker wordende vader te ondersteunen… In haar laatste weken hadden mijn moeder en ik waardevolle gesprekken over het leven, de liefde en familie. Op een avond, terwijl ik haar kussens rechtlegde, begon ze over Stephanie. Ik hoop dat jullie het met elkaar kunnen bijleggen,’ zei ze, haar stem zwak maar vastberaden.’
‘Het leven is te kort voor zo’n afstand tussen zussen.’ ‘Ik weet het, mam,’ antwoordde ik, terwijl ik mijn tranen probeerde in te houden. ‘Beloof me dat je het zult proberen, Rebecca.’
‘Niet voor haar, maar voor jezelf, en misschien een beetje voor je oude moeder.’ ‘Ik beloofde het, niet wetende of ik het kon nakomen, maar omdat ik haar rust wilde geven.’ Drie dagen later overleed moeder vredig, met Zachary, vader en ik aan haar bed. Ik belde Stephanie meteen, het eerste directe contact dat we in jaren hadden gehad.
‘Mama is weg,’ zei ik toen ze antwoordde. Haar scherpe ademhaling was het enige geluid dat ik een paar seconden hoorde. ‘Ik ben er over een uur,’ antwoordde ze uiteindelijk, haar stem brak.
‘We ontmoetten elkaar in het huis van onze ouders, ‘waar we elkaar kort en ongemakkelijk omhelsden, ‘voordat we onze aandacht richtten op vader en de begrafenisregelingen. ‘De echte beproeving zou komen tijdens de begrafenis zelf, ‘waar jaren van pijn en woede zouden botsen met vers verdriet en moeders laatste wens. ‘De ochtend van moeders begrafenis ‘brak aan met grijs en miezerig weer, ‘passend bij de sombere gelegenheid.’
‘Ik stond voor de spiegel in mijn kinderkamer, mijn zwarte jurk recht te trekken en me af te vragen hoe ik de dag zou doorkomen. Zachary verscheen achter me, knap in zijn donkere pak, en legde zijn handen zachtjes op mijn schouders. ‘Ik sta vandaag naast je,’ zei hij, terwijl hij me in de spiegel aankeek.’
‘Wat er ook gebeurt, beneden zat vader aan de keukentafel, starend naar zijn onaangeroerde koffie. De afgelopen week had hem uitgehold, zijn lange gestalte kromp plotseling ineen van verdriet. Op 72-jarige leeftijd leek hij wel tien jaar ouder geworden sinds de diagnose van moeder.’
‘Klaar, pap?’ vroeg ik zachtjes, terwijl ik zijn schouder aanraakte. Hij knikte en stond langzaam op. Eleanor zei altijd dat begrafenissen niet voor de doden zijn.
‘Ze zijn voor de levenden.’ ‘Dat had ik tot nu toe nooit begrepen.’ ‘Het uitvaartcentrum liep al vol met familie en vrienden toen we aankwamen.’
‘Ik bleef dicht bij mijn vader, begroette mensen met een mechanische glimlach en nam condoleances aan van gezichten die ik nauwelijks herkende. Neven en nichten uit Californië, de kamergenoot van mijn moeder van de universiteit, buren uit de veertig jaar dat mijn ouders in hun huis woonden. Je lijkt precies op Eleanor op jouw leeftijd,’ zei mijn oudtante Patricia, terwijl ze me op mijn wang klopte.’
‘Ze zou trots zijn op de vrouw die je bent geworden. Hoe gaat het met je, lieverd?’ vroeg Judith, een vriendin van mijn moeder. ‘Eleanor vertelde dat je verhuisd bent.’
‘Chicago, toch?’ ‘Ja, al bijna vijf jaar.’ ‘antwoordde ik, zonder te vermelden dat het ‘verraad’ van mijn zus de aanleiding voor de verhuizing was geweest.’ Terwijl ik mijn vader naar zijn plaats op de eerste rij begeleidde, met Zachary aan zijn andere kant, ‘ging er een gemompel door de zaal.’ Ik draaide me om en zag Stephanie en Nathan binnenkomen, hun verschijning zorgde ervoor dat hoofden zich omdraaiden en er gefluister ontstond.
‘Stephanie droeg een dure zwarte jurk die haar slanke figuur accentueerde, haar diamanten oorbellen schitterden in het licht. Nathan zag er ongemakkelijk uit in zijn perfect op maat gemaakte pak, zijn arm om de taille van mijn zus geslagen als teken van steun. Haar linkerhand rustte prominent op haar handtas, de enorme diamanten verlovingsring en trouwring waren niet te missen.’
‘Vader verstijfde naast me. Thomas, adem.’ fluisterde ik, bezorgd om zijn hart.
‘Ze liepen naar voren en stopten om met verschillende aanwezigen te praten. Ik hield mijn blik naar voren gericht, gefocust op de grote foto van mijn moeder die naast haar gesloten kist stond. Haar warme glimlach verzachtte een deel van mijn angst. Uiteindelijk bereikten ze de voorkant.’
‘Stephanie omhelsde haar vader, die de omhelzing stijfjes beantwoordde. Nathan schudde zijn hand, maar kreeg slechts een kort knikje als antwoord. ‘Rebecca,’ zei Stephanie, ‘en draaide zich naar me toe met een uitdrukking die ik niet helemaal kon lezen…’
‘Het is lang geleden.’ ‘Ja,’ antwoordde ik kortaf, ‘omdat ik mezelf niet vertrouwde om meer woorden te gebruiken.’ Nathan knikte ongemakkelijk.
‘Gecondoleerd met uw verlies.’ Zachary was even weggelopen om met de uitvaartverzorger te praten, waardoor ik even alleen met hen was. Stephanie greep de gelegenheid aan. ‘Ik moet u even privé spreken,’ zei ze, terwijl ze naar een zijkamer wees.
‘Tegen beter weten in volgde ik haar, omdat ik een scène op moeders begrafenis wilde vermijden. De kleine kamer bevatte slechts een paar stoelen en een doos tissues, duidelijk bedoeld voor rouwenden die behoefte hadden aan privacy. Stephanie sloot de deur achter ons.’
‘Van dichtbij zag ik fijne lijntjes rond haar ogen die haar dure make-up niet helemaal kon verbergen. ‘Je ziet er mager uit,’ merkte ze op, terwijl ze me kritisch bekeek. ‘Verdriet doet dat,’ antwoordde ik vlak.’
‘Ze friemelde aan haar ring, draaide hem om haar vinger. Nathan en ik hebben vorige maand een zomerhuis gekocht op Cape Cod, met acht slaapkamers en directe toegang tot het strand. Ik bleef stil en vroeg me af waarom ze zich genoodzaakt voelde om deze informatie te delen.’
‘We overwegen binnenkort een gezin te stichten,’ vervolgde ze. ‘Nathans bedrijf heeft net twee startups overgenomen en we verbouwen de derde verdieping tot een kinderdagverblijf.’ ‘Gefeliciteerd,’ zei ik, mijn stem zonder enige emotie.
‘Was er iets specifieks dat u wilde bespreken met betrekking tot de uitvaartregelingen?’ Haar glimlach werd scherp. ‘Ik dacht dat u misschien wilde weten hoe het met ons gaat. Arme jij, nog steeds alleen op je 38e.’
‘Ik heb de man, het geld en het landhuis.’ De bekende pijn laaide even op, en verdween toen weer. Zes jaar geleden zouden haar woorden me hebben verpletterd. Nu lijken ze pathetisch en wanhopig.
‘Ik glimlachte oprecht. ‘Heb je mijn man al ontmoet?’ Haar uitdrukking veranderde. ‘Mijn man, Zachary.’
‘Ik riep, terwijl ik de deur opendeed, en zag hem vlakbij wachten. « Kom mijn zus ontmoeten. » Toen Zachary de kamer binnenkwam, verscheen Nathan achter hem. Het was duidelijk dat hij ons gesprek had gadegeslagen. Toen de mannen elkaar aankeken, trok Nathans gezicht wit weg.’
‘Foster,’ zei hij, ‘zijn zelfverzekerde houding begon te wankelen. ‘Reynolds.’ Zachary’s toon bleef professioneel maar koel. ‘Het is alweer zeven jaar geleden, toch?’ ‘Niet sinds Macintosh Innotech overnam in plaats van jouw klant CompuServe, hè?’ Nathan slikte zichtbaar.
