Mijn naam is Rebecca Wilson, en op 38-jarige leeftijd stond ik op de begrafenis van mijn moeder, vol angst voor het moment dat mijn zus Stephanie zou arriveren. Zes jaar waren verstreken sinds ze Nathan, mijn miljonair-verloofde, de man met wie ik mijn leven wilde delen, van me had afgepakt. Ik had ze allebei sindsdien niet meer gezien.
Toen ze binnenkwamen, en Stephanie met die zelfvoldane glimlach haar diamanten ring liet zien, voelde ik een kalmte die ik nooit had verwacht. Ze had geen idee wie haar daar stond op te wachten. Voordat ik je vertel hoe mijn zus lijkbleek werd toen ze zag met wie ik getrouwd was, laat me eerst weten waar je vandaan kijkt en abonneer je om mijn reis te volgen.
Mijn moeder Eleanor was altijd de spil van ons gezin. We groeiden op in een bescheiden huis in een buitenwijk van Boston, en zij was degene die me leerde wat kracht en waardigheid betekenen. We deelden een bijzondere band die alleen maar sterker werd naarmate ik ouder werd. Zelfs nadat ik naar mijn eigen appartement in het centrum van Boston was verhuisd en carrière had gemaakt als marketingmanager, belde ik haar bijna elke dag. Ze was mijn vertrouweling, mijn adviseur en mijn grootste supporter. Toen ze acht maanden geleden de diagnose alvleesklierkanker in stadium 4 kreeg, voelde ik mijn wereld instorten.
Ondanks de intensieve behandelingen wisten we dat de tijd beperkt was. Moeder ging haar diagnose met opmerkelijke waardigheid tegemoet, meer begaan met het welzijn van haar gezin dan met haar eigen lijden. Haar laatste weken waren vredig, omringd door geliefden in het huis waar ze ons had opgevoed.
Ze glipte weg terwijl ze mijn hand vasthield, nadat ze me had laten beloven dat ik rust in mijn leven zou vinden. Zes jaar eerder, toen ik 32 was, leek mijn leven op papier perfect. Ik had de carrière, de vrienden, het mooie appartement, maar er ontbrak iets.
Ik werkte 60 uur per week en had af en toe een date, maar er kwam nooit iets serieus van. Toen ontmoette ik Nathan Reynolds op een benefietgala via mijn studievriendin Allison. Nathan was charismatisch, had een perfect gebit en straalde zoveel zelfvertrouwen uit dat de hele zaal ervan opging.
Als 36-jarige had hij zijn succesverhaal volledig zelf opgebouwd in de techwereld, een verhaal waar tijdschriften dol op zijn. We hadden meteen een klik. We deelden een liefde voor kunst, reizen en ambitieuze doelen.
Na onze eerste date in een exclusief restaurant met uitzicht op de haven, belde ik mijn moeder op en vertelde haar dat ik iemand bijzonders had ontmoet. Onze relatie ontwikkelde zich snel. Weekendtrips naar Martha’s Vineyard, plaatsen in loges bij symfonieconcerten en intieme diners werden onze routine.
Nathan was attent en gul, bracht altijd doordachte cadeaus mee en plande uitgebreide dates. Na achttien maanden samen, tijdens een privédiner op een jacht in de haven van Boston, vroeg Nathan me ten huwelijk met een diamanten ring van vijf karaat. Ik zei zonder aarzeling ja.
Mijn ouders waren dolenthousiast, vooral mijn moeder, die meteen de perfecte bruiloft voor zich zag. Nathan had de middelen om elke droombruiloft te verwezenlijken, en Eleanor stond erop dat we niets moesten tegenhouden. En dan was er nog mijn jongere zus, Stephanie.
Stephanie was maar twee jaar jonger dan ik en we hadden een gecompliceerde relatie tijdens onze jeugd. Als kinderen waren we close, ondanks de constante rivaliteit. Stephanie wilde altijd alles wat ik had, van speelgoed tot vrienden tot aandacht.
Als ik iets bereikte, moest zij dat evenaren of overtreffen. Moeder probeerde altijd de vrede te bewaren en gaf ieder van ons speciale tijd en aandacht. Ondanks onze gedeelde geschiedenis koos ik Stephanie als mijn bruidsmeisje.
Moeder zei dat het ons dichter bij elkaar zou brengen, en ik wilde geloven dat we als volwassenen de kinderlijke jaloezie achter ons hadden gelaten. Toen ik Stephanie aan Nathan voorstelde tijdens een familiediner, overlaadde ze hem met complimenten. Ik zag haar zijn arm aanraken terwijl ze lachte om zijn grappen, maar ik wuifde het weg als Stephanie’s gebruikelijke charmante zelf…
We vierden ons verlovingsfeest in het huis van mijn ouders, dat in koloniale stijl is gebouwd. Stephanie hielp mijn moeder met de versieringen, het ophangen van lichtslingers in de achtertuin en het schikken van de bloemen. Gedurende de avond zag ik Stephanie Nathan aan de andere kant van de kamer in de gaten houden, maar zodra onze blikken elkaar kruisten, glimlachte ze snel en hief ze haar glas in mijn richting.
Later die avond, toen de gasten vertrokken, nam moeder me apart in de keuken. ‘Rebecca, lieverd, ik merk dat Stephanie erg gecharmeerd lijkt van Nathan,’ zei ze voorzichtig, terwijl ze de overgebleven hapjes in bakjes deed. ‘Ze is gewoon aardig, mam,’ antwoordde ik, terwijl ik champagneglazen in de gootsteen afwaste.
‘Bovendien heeft ze een relatie met die farmaceutische vertegenwoordiger, Brian.’ Moeder knikte, maar leek niet overtuigd. ‘Wees voorzichtig, schat. Je weet hoe je zus kan reageren als je iets hebt waar ze bewondering voor heeft.’ Ik kuste haar op haar wang en verzekerde haar dat alles goed was.
‘We zijn nu volwassen, mam. Stephanie is blij voor me, en daar is ze zeker van. Wat had ik het mis.’
‘Wat een vreselijke, verwoestende fout.’ Drie maanden voor onze bruiloft begon ik subtiele veranderingen bij Nathan op te merken. Hij begon later te werken en beantwoordde vaak berichten op ongebruikelijke tijdstippen met het excuus van internationale klanten. Onze gebruikelijke date-avonden op vrijdag werden regelmatig verplaatst vanwege spoedvergaderingen.
Toen we samen waren, leek hij afgeleid; hij keek constant op zijn telefoon en schonk maar gedeeltelijk aandacht aan onze gesprekken. Nog zorgwekkender was dat hij dingen begon te bekritiseren die hij eerst zo leuk aan me vond. Mijn lach klonk ineens te hard in het openbaar.
Mijn favoriete blauwe jurk, waar hij eerst zo dol op was, liet me er nu bleek uitzien. Zelfs mijn gewoonte om voor het slapengaan te lezen, wat hij altijd zo lief had gevonden, begon me te irriteren omdat het licht hem wakker hield. Ondertussen begon Stephanie steeds vaker te bellen, altijd met vragen over de details van de bruiloft.
‘Ik wil gewoon dat alles perfect is voor mijn grote zus,’ zei ze dan, hoewel moeder het meeste van de planning voor haar rekening nam. Stephanie bood aan om te helpen met afspraken met leveranciers waar ik vanwege mijn werk niet bij kon zijn. Op een donderdagavond aten Nathan en ik in een chique Italiaans restaurant in het centrum.
Hij maakte nauwelijks oogcontact en beantwoordde mijn verhalen over mijn werk met antwoorden van één woord. Toen zijn telefoon voor de vijfde keer trilde, was mijn geduld op. ‘Is er ergens anders iets belangrijkers aan de hand?’, vroeg ik, terwijl ik mijn stem zo luchtig mogelijk probeerde te houden ondanks mijn groeiende irritatie.
‘Sorry, gewoon wat werk,’ mompelde hij, terwijl hij zijn telefoon met het scherm naar beneden op tafel legde. ‘Je weet hoe het gaat vlak voor een productlancering.’ Later die week merkte ik tijdens het wassen een onbekende parfumgeur op Nathans kraag. Het was bloemig en zwaar, totaal anders dan de subtiele geur die ik droeg.
Toen ik hem ermee confronteerde, legde Nathan uit dat hij de hele dag vergaderingen had gehad met een potentiële investeerder, Rebecca Mills, die blijkbaar een overweldigende parfumgeur droeg en hem bij het afscheid een knuffel had gegeven. De verklaring klonk aannemelijk. Ik wilde hem graag geloven.
De volgende ochtend belde ik mijn vriendin Allison op en vertelde haar over mijn zorgen onder het genot van een kop koffie. « Elke relatie is nerveus vlak voor de bruiloft, » verzekerde Allison me, terwijl ze in haar latte roerde. « Parker en ik maakten de maand voor onze bruiloft constant ruzie, en nu zijn we al vijf jaar getrouwd. »
Maar de knoop in mijn maag wilde maar niet verdwijnen. Moeder merkte mijn onrust op tijdens onze wekelijkse lunch. ‘Je lijkt afgeleid, lieverd,’ zei ze, terwijl ze over de tafel reikte om mijn hand aan te raken.
‘Bruiloftsstress of iets anders?’ Ik forceerde een glimlach, druk bezig met de laatste voorbereidingen. ‘Alles is in orde.’ Maar alles was niet in orde. Ik begon meer mijn best te doen, in de veronderstelling dat ik Nathan misschien als vanzelfsprekend had beschouwd.
Ik boekte een dagje in de spa, kocht nieuwe lingerie en probeerde zijn favoriete gerechten te koken. Hoe meer ik probeerde, hoe afstandelijker hij werd. Toen kwam de afspraak voor de taartproeverij waar Nathan al weken naar uitkeek.
Die ochtend belde hij me op en beweerde een onverwachte afspraak met investeerders te hebben. ‘Stephanie kan met je meegaan,’ stelde hij voor. ‘Ze kent mijn voorkeuren toch wel.’ Toen ik ophing, voelde ik me misselijk.
Hoe kon mijn zus de taartvoorkeuren van mijn verloofde beter kennen dan ik? Toch nam ik haar aanbod aan om mee te gaan. De volgende dag, toen ik Nathans auto aan het schoonmaken was voor een etentje, vond ik een oorbeltje tussen de passagiersstoel en de middenconsole. Een bungelend zilveren oorbeltje met een klein saffiertje, dat ik meteen herkende als dat van Stephanie.
Mijn zus had die oorbellen gedragen op mijn verlovingsfeest, een cadeau van onze grootmoeder. Toen ik Nathan die avond de oorbel liet zien, bleef zijn gezicht volkomen neutraal. ‘Oh, je zus zal hem wel hebben laten vallen toen ik haar vorige week naar de bloemenwinkel bracht,’ zei hij kalm.
Ze vertelde dat ze een oorbeltje was kwijtgeraakt. ‘Je hebt me nooit verteld dat je Stephanie naar de bloemenwinkel hebt gebracht,’ zei ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar. ‘Echt niet? Dat moet ik vergeten zijn.’
Het was niet belangrijk. Toen ik Stephanie belde, sloot haar uitleg perfect aan op de zijne. Té perfect.
‘O, gelukkig maar. Ik heb overal naar die oorbel gezocht. Nathan was zo aardig om me te brengen, omdat mijn auto in de garage stond.’
Die nacht kon ik niet slapen, mijn gedachten bleven maar malen. Hadden ze hun verhaal ingestudeerd? Was ik paranoïde? Ik viel af door de stress en kreeg donkere kringen onder mijn ogen. Zonder het aan Nathan te vertellen, ben ik naar een therapeut gegaan.
