Het was een oude naaidoos , ooit een onmisbaar item in veel huishoudens. In een tijd waarin mensen hun kleding repareerden, vermaakten en personaliseerden, maakte dit soort dozen deel uit van het dagelijks leven. Elk vakje bevatte klosjes garen, naalden en zorgvuldig gesorteerde knopen: een ware schatkamer van organisatie en vakmanschap.
Compartimenten… en geheimen
Maar de verrassingen hielden daar niet op. Oma liet voorzichtig haar vinger langs de binnenkant van het deksel glijden en drukte op een bijna onzichtbaar plekje. Er klonk een zacht klikje: een geheim compartiment was zojuist geopend.
Binnenin ontdekten we zorgvuldig bewaarde voorwerpen: antiek kant, klosjes zijdedraad, een paar door de tijd vergeelde brieven en een klein relikwiehoudertje. Zoveel intieme herinneringen, vol verhalen en emoties, zorgvuldig verborgen voor het oog.
Op dat moment was de doos niet langer een simpel voorwerp. Het werd een stille getuige van een leven, van herhaalde gebaren, van kostbare momenten en van geheimen die zonder woorden werden doorgegeven.
