Na een paar dagen nadenken werd één ding duidelijk: deze doos verdiende beter dan terug te keren naar de schaduwen van een zolder. We besloten hem een nieuw doel te geven, zonder zijn geschiedenis uit te wissen.
Een grondige reiniging, een lichte poetsbeurt en een paar subtiele aanpassingen waren nodig voordat de doos weer gebruikt kon worden. De doos heeft zo zijn oude glans teruggekregen. De vakjes, die ooit voor naaiwerk werden gebruikt, zijn nu ideaal voor het opbergen van sieraden. Ringen, oorbellen en armbanden hebben er vanzelfsprekend hun plek gevonden, alsof de doos er altijd al voor bedoeld was.
Wanneer objecten meer vertellen dan alleen herinneringen
Wat ons het meest raakte, was niet de schoonheid van het object, maar wat het vertegenwoordigde. Deze doos vertelde het verhaal van een tijd waarin mensen de tijd namen, waarin elk gebaar telde, waarin dingen zorgvuldig werden bewaard. Het herinnerde ons er ook aan hoe belangrijk het is om dingen door te geven, aan deze alledaagse voorwerpen die fragmenten van leven en familieherinneringen in zich dragen .
Telkens als we het openen, denken we aan mijn jongere grootmoeder, gebogen over haar boeken, en aan al die stille verhalen die voorwerpen beter dan wie ook weten te bewaren.
Soms is een vergeten doos al genoeg om ons eraan te herinneren dat het verleden nooit echt verloren is, vooral niet als we ervoor kiezen het een plek in het heden te geven.
