Ze probeerden hem te begraven. Zijn programma werd geannuleerd, zijn stem werd genegeerd, zijn critici waren ervan overtuigd dat hij stilletjes in de vergetelheid zou raken. Maar toen Stephen Colbert het Emmy-podium betrad, gebeurde er iets bijzonders. De zaal barstte los. Mensen stonden op. « Stephen! Stephen! » riepen ze – alsof ze de wereld eraan wilden herinneren dat hij nog steeds van hen was. En toen kwam het moment dat niemand had verwacht. Een toespraak die niet bitter, maar strijdlustig was. Een paar woorden die zijn annulering tot iets veel groters maakten. Aan het einde was de zender die hem het zwijgen had opgelegd weer stil – terwijl Colbert sterker dan ooit stond, bewijzend dat soms het podium dat ze je afnemen… juist het podium is waarop je het hoogst kunt staan.