Het eerste wat mensen opviel, was de lichaamsbouw van de motorrijder.
Hij knielde op het beton vlak buiten de schuifdeuren van het ziekenhuis, zijn brede schouders voorovergebogen, zijn leren vest zachtjes krakend bij elke beweging. Zijn motorhelm lag naast hem, bekrast en verweerd, zo eentje die duizenden kilometers en te veel stormen had doorstaan. Tatoeages kropen over zijn armen en verdwenen onder de mouwen van zijn versleten zwarte shirt. Een zilveren kruis hing laag tegen zijn borst.
En hij was aan het bidden.
Niet onopvallend, maar ook niet luidruchtig. Zijn lippen bewogen gestaag, zijn ogen gesloten, zijn handen zo stevig in elkaar geklemd dat zijn knokkels wit waren geworden. Hij zat daar al uren.
Voorbijgangers staarden hen aan.
Sommigen vertraagden, nieuwsgierig. Anderen grijnsden. Een enkeling fluisterde met de handen voor de mond.
‘Meent hij dit serieus?’ mompelde een vrouw terwijl ze haar jas strakker om zich heen trok.
‘Waarschijnlijk stoned of zoiets,’ sneerde een man. ‘Dat soort mensen bidt niet.’
Twee tieners snoofden toen ze voorbij liepen, hun telefoons net genoeg omhoog om een foto te maken.
« Die gast denkt dat hij in een film zit. »
De motorrijder reageerde niet. Hij deinsde niet terug toen het gelach om hem heen weerklonk. Hij keek niet op toen bewakers hem argwanend aankeken vanachter de glazen deuren. Zijn focus bleef onveranderd.
Binnen in het ziekenhuis heerste een gespannen sfeer. Verpleegkundigen haastten zich langs elkaar heen, met gespannen gezichten en gedempte stemmen. Ergens op de derde verdieping was eerder een code blauw-alarm afgegaan, en de spanning hing nog in de lucht.
De motorrijder was net na zonsopgang aangekomen.
