Het gevolg is een stille pijn:

• je wacht op een stem

• je kijkt naar de deur

• je hoopt op een bezoek

• je doet alsof het oké is
  maar vanbinnen voel je de afstand steeds groter worden.

De ironie is dat je omringd bent door mensen, maar toch eenzaam kunt zijn. Want veel bewoners zitten in hun eigen strijd. En echte vriendschappen op latere leeftijd zijn moeilijker te bouwen dan men denkt, vooral als iedereen tegelijk kwetsbaar is.

Eenzaamheid in een verpleeghuis is vaak geen drama met tranen. Het is een langzaam vervagend gevoel van betekenis.

3. Zonder doel verliezen de dagen hun betekenis

Thuis, zelfs als je niet meer alles kunt, had je taken. Kleine dingen die je het gevoel gaven dat je leefde:

• koffie zetten

• planten water geven

• de post openen

• koken of iets klaarmaken

• opruimen

• wandelen

• buurpraat

• een hobby

• zorgen voor iemand anders

In een verpleeghuis wordt bijna alles voor je gedaan. En dat klinkt alsof het je ontlast, maar het neemt iets anders weg: je doel.

Veel bewoners zitten urenlang zonder echte activiteit. Ze kijken televisie, maar volgen het niet meer. Ze zitten in een gemeenschappelijke ruimte waar mensen zwijgend naast elkaar zitten. Ze wachten op het volgende eetmoment. Op de volgende pil. Op de volgende ronde.