Meneer Harrison aarzelde geen moment.
« Meneer Henderson heeft de afgelopen maanden aanzienlijke veranderingen in het gedrag van zijn vrouw opgemerkt, » vervolgde hij. « Stemmingwisselingen, irrationele beslissingen, geheugenverlies. Hij heeft medische professionals geraadpleegd die denken dat ze mogelijk beginnende dementie heeft. »
Mijn bloed stolde, alsof elke ader in mijn lichaam was vervangen door ijswater.
Dementie?
‘Dit is absurd,’ zei Miss Chen terwijl ze opstond. ‘Mevrouw Henderson is volkomen helder van geest en competent. Dit is een overduidelijke poging om—’
‘We hebben documentatie,’ onderbrak meneer Harrison, terwijl hij de rechter papieren overhandigde met het zelfvertrouwen van iemand die dacht dat papier automatisch waarheid werd.
« Verklaringen van buren over de vergeetachtigheid van mevrouw Henderson, medische adviezen gebaseerd op haar leeftijd en gedragspatronen. »
Ik bekeek de verklaringen terwijl juffrouw Chen ze doornam. Mevrouw Patterson van de buren zei dat ik verward leek toen ze me in de supermarkt zag.
Meneer Reynolds zei dat ik zijn naam was vergeten tijdens een buurtbijeenkomst.
Ze waren allebei vrienden van Richard.
Ze logen allebei.
De rechter keek bezorgd terwijl ze las, haar uitdrukking veranderde precies zoals ik had gevreesd: van neutraal naar onzeker, alsof er al twijfel begon te ontstaan.
‘Mevrouw Henderson,’ vroeg ze, ‘heeft u de laatste tijd last van geheugenproblemen?’
‘Nee, edelachtbare.’ Mijn stem klonk te hard in mijn eigen oren. ‘Ik ben 62, geen 92. Ik ben kerngezond.’
‘Misschien is een evaluatie op zijn plaats,’ opperde de rechter, en ik voelde iets in me wegzakken.
Toen stond Lily op.
« Edele rechter, mag ik u iets laten zien wat mijn grootmoeder niet weet? »
En nu zijn we terug bij af.
Lily liep naar voren in de rechtszaal, Jennifer vlak achter haar, met rechte schouders alsof ze klaar was om tussen haar kind en de hele wereld te gaan staan.
Lily overhandigde de tablet aan de rechter, haar kleine vingertjes stevig om de randen geklemd.
‘Ongeveer drie maanden geleden begon ik me zorgen te maken om oma,’ zei Lily, haar stem kalm ondanks het trillen in haar handen. ‘Ik hoorde opa aan de telefoon over haar praten, en het klonk gemeen.’
Ze haalde diep adem.
“Dus ik pakte de oude tablet van mijn moeder, die ik van mijn oma had gekregen om spelletjes op te spelen, en ik begon dingen op te nemen. Voor het geval dat.”
‘Wat neemt u precies op?’, vroeg rechter Morrison zachtjes, op de manier waarop iemand spreekt wanneer hij wil dat een kind zich veilig voelt in een ruimte die voor volwassenen is bedoeld.
‘Opa,’ zei Lily. ‘Als hij bij ons thuis kwam om met mama over de scheiding te praten, wist hij niet dat ik meeluisterde.’
Ze drukte op afspelen.
Richards stem vulde de rechtszaal, kristalhelder, alsof de muren hem zelf herhaalden.
“Het kan me niet schelen wat de advocaat zegt, Jennifer. Je moeder krijgt geen cent. Ik heb te hard gewerkt om haar zomaar de helft van alles te laten meeslepen.”
Jennifers stem klonk vermoeid, zoals een volwassen vrouw klinkt wanneer ze te lang te veel heeft moeten dragen.
“Papa, na 40 jaar verdient ze het—”
“Ze verdient wat ik zeg dat ze verdient. Ik heb al met Dr. Patterson gesproken. Hij is bereid te getuigen dat ze cognitieve achteruitgang, dementie, beginnende Alzheimer – of wat dan ook – ervaart.”
« Nu dat vaststaat, kan ik beargumenteren dat ze niet bekwaam is om beslissingen te nemen over de scheiding. Ik krijg het curatorschap, neem de volledige controle over haar en ze komt uiteindelijk weer terecht waar ze thuishoort. »
Mijn handen vlogen naar mijn mond. Ik proefde meteen zout, alsof mijn lichaam had besloten te huilen voordat mijn trots het kon tegenhouden.
De hand van juffrouw Chen klemde zich stevig om mijn schouder, een gevoel van stabiliteit en geborgenheid.
‘Papa,’ zei Jennifer, ‘dat is fraude. Dat kan niet—’
‘Dat kan ik, en dat zal ik ook doen,’ antwoordde Richard, en daar was hij dan – de man met wie ik had samengewoond, de man die naar de buren glimlachte en handen schudde bij benefietdiners.
‘Je moeder heeft me al genoeg in verlegenheid gebracht. Door na 40 jaar weg te lopen en me voor al onze vrienden als de slechterik neer te zetten. Ze zal nog wel eens merken wat er gebeurt als je me dwarszit.’
De opname werd gestopt.
De stilte in de rechtszaal was oorverdovend. Zelfs de toetsen van de stenograaf leken te haperen, alsof haar vingers niet meer geloofden wat ze aan het typen waren.
De uitdrukking op het gezicht van rechter Morrison was veranderd van bezorgd naar ronduit woedend. Ze keek naar Richard, die bleek was geworden, zijn mond een beetje open alsof hij vergeten was hoe hij moest ademen.
‘Meneer Henderson,’ zei ze, ‘heeft u zojuist toegegeven dat u van plan bent fraude te plegen tegen deze rechtbank?’
Meneer Harrison fluisterde koortsachtig tegen Richard, zijn hand zweefde boven zijn notitieblok alsof hij de werkelijkheid in iets veiligers wilde vastleggen.
Maar Richard staarde Lily aan alsof hij niet kon geloven dat een kind hem te slim af was geweest.
‘Edele rechter, ik… dat is uit de context gehaald,’ wist hij eruit te persen.
‘Uit de context gehaald?’ De stem van de rechter klonk scherp. ‘U hebt zojuist toegegeven dat u van plan was een medische diagnose te vervalsen om de bezittingen van uw vrouw in handen te krijgen. Dat is niet alleen fraude, dat is ook mishandeling van een oudere.’
‘Er zijn er meer,’ zei Lily zachtjes, terwijl ze met de zorgvuldige ernst van iemand die begrijpt dat bewijs macht is, door de tablet scrolde.
“Hij noemde oma allerlei scheldwoorden als hij met mama praatte. En een keer kwam hij langs toen mama niet thuis was, en ik verstopte me boven, en ik heb hem ook opgenomen.”
Ze speelde nog een fragment af.
