‘Mam,’ fluisterde ze. ‘Waar slapen we?’
Ik keek naar mijn ouders, naar mijn zus, naar de dozen die in de garage opgestapeld stonden met de naam van mijn dochter erop geschreven in het handschrift van mijn moeder.
Ik knikte één keer. Niet als instemming, maar als bevestiging.
‘Oké,’ zei ik.
Mijn moeder glimlachte opgelucht, alsof ze iets aardigs had gedaan.
‘Zie je?’ zei ze. ‘We zijn flexibel.’
Ik heb niet gediscussieerd. Ik heb niets uitgelegd. Ik heb verder niets gezegd.
Ik pakte Chloe’s jas van de haak en hielp haar hem aan te trekken. Ze stelde geen vragen. Ze liet me gewoon de rits dichtdoen.
Mijn vader fronste zijn wenkbrauwen.
“Jenna, waar ga je heen?”
‘Weg,’ zei ik.
‘Hoe lang nog?’ vroeg mijn moeder.
Ik bleef staan, mijn hand op de deur.
‘Ik weet het niet,’ zei ik.
En dat was de waarheid.
Buiten voelde de lucht scherper aan dan voorheen. Chloe klom langzaam en voorzichtig op de passagiersstoel, alsof ze bang was iets verkeerds te doen.
Ik startte de auto. De motor maakte te veel lawaai in de stille straat.
Chloe deed haar veiligheidsriem vast en keek me aan.
« Blijven we niet? »
Ik schudde mijn hoofd.
« Nee. »
Ze knikte eenmaal, nam het in zich op en leunde vervolgens achterover in haar stoel.
‘Oké,’ zei ze. ‘Kunnen we een klein stukje rijden?’
‘Ja,’ zei ik. ‘We kunnen rijden.’
Ik reed weg van de stoeprand.
Achteruitkijkend zag het huis van mijn ouders er precies hetzelfde uit als altijd.
Ik wist niet waar we naartoe gingen.
Ik wist gewoon dat we niet terug zouden gaan.
Megan is twee jaar ouder dan ik, en in mijn familie betekende dat op de een of andere manier dat ze meer waard was. Niet op een dramatische soapmanier. Mijn ouders zouden hoog en laag zweren dat ze hun kinderen hetzelfde behandelen.
Dat hebben ze gewoon niet gedaan.
Het bleek uit de beslissingen die altijd als praktisch werden gepresenteerd, de kleine keuzes die zich opstapelden totdat je ze geen keuzes meer noemde, maar een patroon.
Megan kreeg comfort als vanzelfsprekend.
Ik heb verwachtingen.
Megan kreeg te horen: « Oh, schatje, kom eens hier. »
Ik kreeg te horen: « Je bent sterk. Je komt er wel uit. »
Dat klinkt als een compliment, totdat je beseft dat het eigenlijk een manier is om afstand te nemen zonder je schuldig te voelen.
Toen Megan Aiden kreeg, hield de voorkeursbehandeling niet op.
Het is geüpgraded.
Aiden werd het kleinkind waar mijn ouders hun plannen op baseerden. Niet omdat hij een wonderkind was of omdat ze erg sportief waren.
Het tegenovergestelde.
Het werd altijd gepresenteerd als iets leuks.
Voor Aiden draaide het niet zozeer om trainen tot je knieën het begeven, maar om ergens naartoe te gaan waar het echt gaaf was, zoals de weekenden met het reizende honkbalteam.
Als je nog nooit met reisbaseball te maken hebt gehad, komt het er eigenlijk op neer: een stel kinderen in bijpassende shirts, ouders die klapstoelen meeslepen en volwassenen die net doen alsof ze niet gewoon betalen voor een minivakantie met een baseball-avontuurtje erbij.
Aidens team had binnenkort een wedstrijd in een badplaats. Geen serieus toernooi. Geen carrièrestap.
Een badplaats.
Zo’n plek met een boulevard, peperduur ijs en kinderen die in sandalen rondrennen terwijl ze hun sportshirt nog aan hebben, omdat ze denken dat ze er daardoor belangrijk uitzien.
Aiden bleef er maar over praten.
De oceaan.
Het zwembad van het hotel.
Het teamdiner.
Het idee om ergens anders wakker te worden dan thuis en te kunnen zeggen: « We zijn hier voor honkbal. »
Alsof dat alles verklaarde.
Mijn ouders vonden het geweldig. Ze noemden het een kans, maar wat ze eigenlijk bedoelden was: we willen dat hij het naar zijn zin heeft.
Chloe kreeg dat soort energie niet.
Chloe kreeg het label ‘makkelijk’, een woord dat volwassenen gebruiken als ze niet willen toegeven dat een kind heeft leren krimpen.
Megan en ik zijn allebei gescheiden, en daardoor werd het verschil in behandeling onmogelijk te negeren.
Toen Megans huwelijk strandde, sloegen mijn ouders de handen ineen alsof het hun gezamenlijke missie was. Mijn moeder gaf meteen Megans ex de schuld. Mijn vader schudde somber zijn hoofd en zei: ‘Hij heeft je nooit verdiend.’
Megan kon niets verkeerd doen, want ze maakte het zelf mee.
Toen mijn huwelijk jaren eerder eindigde, toen Chloe nog kleiner was en mijn leven een stuk minder stabiel, schoten mijn ouders niet te hulp.
Ze hebben het beoordeeld.
Ze boden een kamer aan, maar geen comfort.
Samenleven met hen was niet gratis.
Het was niet eens zacht.
Er was een maandelijkse bijdrage, een bedrag waarvan ze volhielden dat het eerlijk was, plus de onuitgesproken verwachting dat ik nuttig zou zijn. Extra boodschappen. Extra klusjes. Extra taken in de trant van: « Kun je dit alsjeblieft doen? », die geen verzoeken waren, want in dat huis waren verzoeken voor Megan.
Ik betaalde om daar te wonen, en daarna betaalde ik opnieuw in arbeid.
Ik heb het gedaan omdat ik wel moest, omdat de huur er niets om geeft dat je uitgeput bent en de rekensom voor een alleenstaande ouder zich niet zomaar laat oprekken.
Wat het extra pijnlijk maakte, was dat ik niet betaalde.
