Op een avond, terwijl we onze spaarcenten op de keukentafel telden, leunde Liam achterover in zijn stoel, met zijn armen over elkaar.
‘We zijn er bijna,’ zei hij, met een grijns op zijn lippen. ‘Dichterbij dan ooit.’
Emma trok haar wenkbrauw op. « Bijna wat? »
Hij keek ons allebei aan, zijn ogen brandden met hetzelfde vuur als altijd.
“Om het café terug te krijgen.”
Op de dag dat we de papieren voor het café tekenden, voelde ik echt dat mijn ouders bij ons waren.
Liam streek met zijn vingers over de versleten houten toonbank, zijn gezichtsuitdrukking ondoorgrondelijk. Emma stond naast me en hield mijn hand zo stevig vast dat het bijna pijn deed.
‘Dit is het,’ fluisterde ze.
Acht jaar lang hadden we onvermoeibaar gewerkt – elke cent gespaard, slaap opgeofferd, dubbele en driedubbele diensten gedraaid, alles was geoorloofd. En nu stonden we in ons café. Nee, in hun café. Het café dat ons al die jaren geleden was afgenomen.
Liam haalde diep adem en draaide zich met een brede grijns naar ons toe. « Oké, wie is er klaar om aan de slag te gaan? »
Het was niet makkelijk. Het café was al een paar keer van eigenaar veranderd en toen we het kochten, stond het bijna op instorten. De vloeren kraakten, de muren waren dof en de keuken was verouderd. Maar we hebben er al onze energie in gestoken – schilderen, repareren, schrobben, en er weer een thuis van gemaakt.
We deden het precies zoals mijn ouders dat hadden gedaan.
En dat viel mensen op.
Klanten kwamen terug, aangetrokken door de warmte van ons gezin, door de liefde die we in elke maaltijd stopten. We serveerden niet zomaar eten; we serveerden de droom van onze ouders.
Toen ik vierendertig was, deden we iets nog veel gekkers.
We hebben het huis teruggekocht.
