De naam James raakte de kamer als een fysieke klap. Marcus voelde zijn bloed stollen omdat hij die naam kende.
Iedereen die bij Caldwell Industries werkte, kende die naam. James Caldwell. De miljardair en CEO die Rebecca’s leven zes maanden geleden verwoestte.
Marcus zag zijn nicht Rebecca onbedaarlijk snikkend in haar stoel neervallen, en plotseling begonnen er fragmenten van herinneringen in zijn hoofd samen te vallen. Rebecca was getrouwd geweest met iemand die James heette. Rebecca was alles kwijtgeraakt door haar scheiding. Rebecca had nooit uitgelegd waarom, was net gebroken en stil naar hun logeerkamer verhuisd en weigerde te praten over wat er gebeurd was.
En nu belde Elena iemand die James heette. Elena die druipend van het vuile water in hun hal stond, met die angstaanjagend kalme glimlach. Elena die net iets over een Morrison Protocol had gezegd, alsof ze dit had gepland, alsof ze op dit exacte moment had gewacht.
« Wie bel je? » vroeg Linda, haar stem schril van verwarring die snel overging in angst. « Wie is James? Welk protocol? »
Elena liet haar telefoon langzaam en weloverwogen zakken, haar ogen gleden over hun gezichten. Marcus voelde zich vastgeklemd onder die blik, zag iets in haar uitdrukking dat hij in drie jaar huwelijk nooit had opgemerkt. Macht. Autoriteit. Het soort stille zelfverzekerdheid dat zich niet hoefde te openbaren omdat het zijn eigen gewicht al kende.
« Ik bel mijn broer, » zei Elena eenvoudig. « James Caldwell, CEO van Caldwell Industries. De man met wie je dochter Rebecca getrouwd was voordat ze van hem scheidde omdat hij te stil, te privé en te onwillig was om zijn rijkdom te tonen op manieren die zij acceptabel vond. »
De kamer kantelde. Marcus hoorde zijn moeder naar adem snakken, hoorde zijn vader een gewurgd geluid maken, hoorde Sarahs telefoon op de grond vallen.
« Je broer, » hoorde Marcus zichzelf fluisteren. « James Caldwell is je broer. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
