Jen zakte in elkaar.
Ik herinner me dat iemand zei: « Zijn hartslag vertraagt, » en een andere stem riep dat er een brancard moest worden aangevoerd.
Ik herinner me dat zijn hand de mijne losliet. Ik schreeuwde zijn naam toen iemand me terugtrok, weg van het bed, weg van mijn zus.
Ze overleed voordat ik afscheid kon nemen.
De andere twee baby’s hebben het overleefd.
Drie kleine meisjes, meer was er nog over van mijn zus.
Drie kleine meisjes, meer was er nog over van mijn zus.
Chris was al lange tijd weg.
Hij had zijn telefoonnummer veranderd en zijn familie beweerde niet te weten waar hij heen was gegaan, alleen dat hij de stad had verlaten.
Dus ik heb mijn nichtjes geadopteerd.
Ik noemde ze Ashley, Kaylee en Sarah, namen die Jen in een notitieboekje had geschreven, met kleine hartjes ernaast getekend. Ik had dat notitieboekje gevonden toen ik haar spullen aan het opruimen was.
Ik heb mijn nichtjes geadopteerd.
Mijn plannen sneuvelden met mijn zus, maar op de een of andere manier ging het leven verder.
