Ik schreeuwde niet toen mijn zoon me sloeg. Het geluid dat daarna de keuken vulde, was niet mijn stem, maar het doffe gekletter van een lepel die van het aanrecht gleed en op de grond viel, een klein, alledaags geluid dat grotesk misplaatst aanvoelde gezien wat er net was gebeurd. Even bleef ik precies staan waar ik was, met één hand tegen de gootsteen en de andere lichtjes tegen mijn mond gedrukt, waar ik een ijzerachtige smaak proefde. Zijn woede was niet plotseling ontstaan; ze had zich jarenlang opgebouwd, de ene ondoordachte opmerking na de andere, teleurstelling die was uitgegroeid tot een gevoel van recht, en dat gevoel van recht dat was verhard tot minachting. Maar zelfs met die wetenschap had ik nooit gedacht dat het tot fysiek geweld zou leiden. Dat geloof stierf stilletjes in die keuken, niet met een schreeuw of een ineenstorting, maar met het besef dat de man die voor me stond me niet langer als zijn moeder zag, maar alleen als een obstakel dat het waagde zich tegen hem te verzetten. Toen hij naar buiten stormde, de deur rammelend in het kozijn, bleef ik staan lang nadat zijn voetstappen waren verdwenen, want gaan zitten voelde als overgave. Het huis leek zijn adem in te houden, de muren luisterden, alsof ze wachtten om te zien of ik eindelijk de waarheid zou erkennen die ik zo lang had vermeden.
