‘Hij heeft het me niet verteld,’ fluisterde ik. ‘Hij is in het hospice overleden… hij sprak nauwelijks. Waarom heeft hij niet—’
‘Sommige beheerders zijn gebonden aan geheimhouding,’ zei Pierce zachtjes. ‘Maar hij heeft instructies achtergelaten. Heel specifieke instructies.’
Hij schoof een envelop over de tafel.
Mijn naam stond erop geschreven. In het handschrift van mijn vader.
Met trillende vingers opende ik het.
Em,
als je dit leest, had je meer hulp nodig dan je ooit wilde toegeven. Het spijt me dat ik het je niet eerder heb kunnen vertellen. Gebruik deze kaart als het leven je tegenslagen geeft, maar nooit uit hebzucht. Je zult begrijpen waar het geld voor is als je hart er klaar voor is.
Ik hou van je. Altijd.
Papa.
De tranen stroomden over mijn wangen.
Agent Pierce wachtte respectvol af.
‘Ik… ik begrijp het niet,’ stamelde ik. ‘Waarom ik? Waarom niet een goed doel? Of het hele land?’
« Charles Carter was ervan overtuigd dat zijn dochter zou weten hoe ze het vermogen op een verantwoorde manier moest beheren. En er is een clausule in de overeenkomst opgenomen: als je de erfenis weigert, gaat het geld automatisch naar particuliere defensiebedrijven. »
Ik deinsde achteruit.
Hij trok zijn wenkbrauwen op. « Je ziet het dilemma. »
Mijn God. Mijn vader beschermde het land zelfs na zijn dood.
Na een paar minuten was mijn stem weer stabiel genoeg om te spreken.
“Wat gebeurt er nu?”
« Ten eerste, » zei Pierce, « wordt u naar het kantoor van de schatkist in Denver gebracht om de verificatie van de begunstigden af te ronden. »
« Ten tweede wordt er een financieel beveiligingsteam aan u toegewezen. »
« En ten derde… heeft u juridische bijstand nodig. Bij voorkeur iemand die u kan helpen om uw huidige huwelijk op een nette manier te beëindigen. »
Mijn hart kromp ineen.
Ryan.
Hij had me als vuilnis weggegooid. Ik stond op het punt miljarden te erven.
Ik was van nature niet wraakzuchtig… maar het universum had voor een poëtisch moment gekozen.
‘En hoe zit het met de kaart?’ vroeg ik.
