Hij knikte nerveus en liep de achterkamer in.
Mijn ademhaling versnelde. Dit was een vergissing – ik had mijn trouwring moeten verkopen, een goedkope Airbnb moeten zoeken, alles behalve die mysterieuze metalen kaartjes gebruiken die ik van mijn stervende vader had gekregen.
De klerk kwam terug, met een rood gezicht.
« Er komt iemand naar buiten om met u te praten. »
« Iemand? »
Voordat hij kon antwoorden, ging de deur van de lobby open.
Een lange man in een grijs pak stapte naar binnen. Hij zag eruit alsof hij in een overheidsgebouw thuishoorde, niet in een rustieke herberg. Hij scande de ruimte, vond me en kwam met vlotte, precieze stappen op me af.
“Mevrouw Carter?”
Mijn hart stond even stil. « Ja? »
Hij liet me een badge zien.
Contactpersoon bij het Amerikaanse ministerie van Financiën – Afdeling Financiële Beveiliging van Vermogende Activa.
Wat?
Mijn naam is agent Donovan Pierce . Mogen we even onder vier ogen spreken?
3. De Kluiskaart
Agent Pierce bracht me naar een kleine vergaderruimte vlakbij de ontbijtruimte. Hij sloot de deur en ging tegenover me zitten.
‘Mevrouw Carter,’ zei hij, terwijl hij de metalen kaart op tafel legde, ‘weet u wat dit is?’
“Ik—ik dacht dat het een creditcard was. Mijn vader heeft hem me gegeven voordat hij overleed.”
Hij knikte langzaam.
“Heeft uw vader, Charles Carter, u ooit verteld over zijn werk buiten Macon Engineering?”
‘Buiten?’ Ik knipperde met mijn ogen. ‘Hij was dertig jaar lang ingenieur.’
Agent Pierce vouwde zijn handen.
“Charles Carter was niet zomaar een ingenieur. Hij was een van de drie beheerders die waren aangesteld om toezicht te houden op een vertrouwelijk depot van Amerikaanse staatsobligaties. Dit depot werd beschermd en beheerd in het kader van een geheim programma van het Ministerie van Financiën.”
Ik staarde met een lege blik voor me uit.
‘Pardon… wat?’
