Mijn laatste daad was er een van zelfbevestiging. Ik gebruikte mijn intellectuele eigendom – mijn boek, mijn verhaal – als mijn ultieme troef. Ik bleef niet voor altijd achter een pseudoniem schuilen. Toen de tijd rijp was, onthulde ik mijn identiteit in een verbluffend, exclusief interview met Vanity Fair. Ik droeg een schitterende, op maat gemaakte rode jurk en ik leek in geen enkel opzicht op een vogelverschrikker.
Ik keerde terug naar mijn literaire carrière, niet als een worstelende beginner, maar als een triomfantelijke, bestsellerauteur. Ik gebruikte mijn herwonnen stem en mijn aanzienlijke platform om op te komen voor moeders en partners die gevangen zaten in emotioneel en financieel misbruikende huwelijken. Ik werd niet alleen geprezen als een slachtoffer dat het had overleefd, maar ook als een kunstenaar die had teruggevochten met het krachtigste wapen dat ze bezat.
Ik had Marks vergeving niet nodig. Ik had zijn goedkeuring niet nodig.
Mijn grootste troef was niet mijn uiterlijk, of het geld dat ik door mijn huwelijk had geërfd; het was de intelligentie die hij zo achteloos en arrogant had genegeerd. De intelligentie die zijn eigen carrière en maatschappelijke ondergang had bezegeld terwijl hij nog leefde.
Ik keek naar mijn zoons, inmiddels peuters, die vredig sliepen in hun kinderkamer, veilig, gelukkig en geliefd. Het stille, zachte ritme van hun ademhaling was het geluid van mijn toekomst.
Hij wilde dat ik klein en stil zou zijn, bedacht ik, terwijl ik mijn laptop dichtklapte na de laatste versie van mijn langverwachte vervolg. Hij wilde dat ik een vergeten voetnoot zou zijn in zijn grootse, denkbeeldige succesverhaal.
Maar ik koos ervoor om het hele boek te schrijven. En daarin gaf ik hem de enige rol die hij werkelijk hoorde te spelen: de schurk die alles verloor.
Deel 4: De laatste wending – De geest in de machine
Een jaar nadat de scheiding definitief was, had mijn leven een nieuw, vredig ritme gevonden. De jongens bloeiden op, mijn tweede roman was hard op weg een bestseller te worden, en de naam Mark Vane was een verre, onaangename herinnering geworden.
Op een regenachtige dinsdagmiddag viel er onverwacht een e-mail in mijn inbox. De afzender was anoniem en het onderwerp luidde simpelweg: « Het Echte Grootboek. »
Mijn hart bonkte in mijn borst. Ik had het bijna verwijderd, ervan uitgaande dat het een dreigement was van een van Marks weinige overgebleven loyalisten. Maar de nieuwsgierigheid van een journalist is moeilijk te onderdrukken. Ik opende het.
De e-mail bevatte één enkel, met een wachtwoord beveiligd bestand. De tekst van de e-mail bestond uit slechts één zin: « De vogelverschrikker bewaakte het veld niet alleen. » Het wachtwoord was de naam van het obscure, onafhankelijke koffiehuis waar ik de eerste drie hoofdstukken van mijn roman had geschreven. Een detail dat niemand ter wereld wist, behalve ik.
