Het licht dat de hoofdslaapkamer van het penthouse in Manhattan binnenstroomde, was niet warm. Het was een koud, meedogenloos, chirurgisch zonlicht dat elk stofje dat in de lucht dwarrelde verlichtte en, nog belangrijker, elke rimpel van vermoeidheid die als een routekaart van lijden op mijn gezicht gegrift stond.
Ik, Anna Vane, was achtentwintig jaar oud, maar op dat moment voelde ik me stokoud. Ik was zes weken na de bevalling, een bewoner van het surrealistische, desoriënterende landschap van het jonge moederschap, herstellende van de geboorte van een drieling – drie prachtige, veeleisende en volstrekt onophoudelijke jongens genaamd Leo, Sam en Noah. Mijn lichaam voelde vreemd aan, een omhulsel dat ik niet meer herkende. Het was zachter, uitgerekt en getekend door een bleek, pijnlijk litteken van de keizersnede. Ik had constant pijn door een diep slaaptekort waardoor de kamer leek te draaien als ik mijn hoofd te snel draaide. Ik leefde in een constante, lichte paniek, worstelend met de logistieke nachtmerrie van drie baby’s, een wisselend team van nanny’s die om de week ontslag namen vanwege ‘uitputting’, en een appartement van 370 vierkante meter dat plotseling zo benauwend klein aanvoelde als een schoenendoos.
Dit was de plek waar Mark, mijn echtgenoot van zeven jaar en de gevierde CEO van Apex Dynamics, een groot technologieconcern, ervoor koos om zijn definitieve oordeel over ons huwelijk te vellen.
Hij kwam binnen in een smetteloos gestreken antracietkleurig pak, zo’n pantser dat hij droeg in de directiekamer. Hij rook naar fris linnen, dure, citrusachtige eau de cologne en een vage, onmiskenbare zweem van minachting. Hij keek niet naar de baby’s, die zachtjes huilden in hun wiegjes, hun beelden flikkerend op de babyfoon. Hij keek alleen naar mij.
Hij gooide een dikke, dreigend officiële map – de scheidingspapieren – op het zachte dekbed van ons bed. Het geluid was scherp, definitief, als een hamer die op een bureau sloeg, een vonnis dat werd uitgesproken.
Hij gebruikte geen financiële termen om zijn vertrek te rechtvaardigen. Hij noemde niet de klassieke, steriele « onoverbrugbare verschillen ». Hij gebruikte esthetische argumenten, die hij hanteerde met de achteloze wreedheid van een vivisectionist. Hij bekeek me van top tot teen, zijn blik bleef met een theatrale, instinctieve walging hangen op de donkere, gekneusde kringen onder mijn ogen, de vage, opgedroogde spuugvlek op de schouder van mijn pyjama en de brede, onbuigzame zwangerschapscompressieband die ik eronder droeg.
‘Kijk eens naar jezelf, Anna,’ sneerde hij, zijn stem als een wapen, doorspekt met een afkeer zo diep dat het voelde als een fysieke klap. ‘Je ziet eruit als een vogelverschrikker. Je bent verwaarloosd. Je bent weerzinwekkend geworden. Je bent actief bezig mijn imago te ruïneren. Een CEO van mijn niveau, met mijn publieke profiel, heeft een vrouw nodig die succes, vitaliteit en macht uitstraalt – geen moederlijke verloedering.’
Ik knipperde met mijn ogen, mijn door slaapgebrek uitgeputte brein worstelde om de pure, onverbloemde wreedheid van zijn woorden te verwerken. ‘Mark, ik heb net drie kinderen gekregen,’ fluisterde ik, mijn stem schor. ‘Jouw kinderen.’
‘En daarbij laat je jezelf volledig gaan,’ wierp hij tegen, zijn stem zo koud en hard als het marmer in onze hal.
