Hij kondigde zijn affaire aan met een theatrale flair die grotesk ingestudeerd leek, als een scène uit een slecht toneelstuk. Chloe, zijn tweeëntwintigjarige directiesecretaresse, verscheen in de deuropening alsof het zo afgesproken was. Ze was slank, gespierd en perfect opgemaakt, in een strakke, karmozijnrode jurk die waarschijnlijk meer kostte dan mijn eerste auto. Ze had al een kleine, triomfantelijke grijns op haar gezicht. De understudy, die in de schijnwerpers stapte.
‘We gaan ervandoor,’ zei Mark, terwijl hij zich omdraaide om zijn stropdas recht te trekken in de grote spiegel en zijn eigen spiegelbeeld bewonderde met een zelfvoldane blik die misselijkmakend was. ‘Mijn advocaten zullen de schikking afhandelen. Ik heb ze opgedragen om… adequaat te zijn. Je mag dat huis in Connecticut houden. Het bevalt je, deze nieuwe huiselijke versie van jezelf. Ik ben klaar met het lawaai, de hormonen en het zielige, onaesthetische schouwspel van jou die in je pyjama rondsjokt.’
Hij sloeg een bezitterige arm om Chloe’s slanke middel en veranderde zijn smerige ontrouw in een publieke verklaring van zijn vermeende statusverhoging. De boodschap was wreed en pijnlijk duidelijk: mijn waarde was in zijn ogen altijd uitsluitend verbonden geweest aan mijn fysieke perfectie en mijn vermogen om te dienen als een mooi, stil ornament voor zijn steeds hoger oplopende status. Omdat ik die plichten niet had vervuld door de onvergeeflijke zonde te begaan om moeder te worden, was ik niet alleen wegwerpbaar; ik was weerzinwekkend.
Mark dacht dat hij onaantastbaar was. Hij nam aan dat ik te uitgeput, te emotioneel gebroken en te afhankelijk van de kruimels van zijn schikking was om me te verzetten. Hij had mijn verleden en mijn ambities altijd afgedaan als onbelangrijk. Ooit noemde hij mijn passie voor schrijven, hetgeen wat me definieerde voordat ik hem ontmoette, « een leuk hobby’tje » dat ik misschien beter kon opgeven om me te concentreren op de belangrijkere taak van het organiseren van zijn etentjes. Hij liep de deur van ons huis uit, Chloe aan zijn arm, ervan overtuigd dat hij de oorlog had gewonnen met één enkele, verwoestende en zeer persoonlijke belediging.
Hij had het mis. Zo ontzettend, catastrofaal mis. Hij had niet alleen een vrouw beledigd. Hij had een romanschrijfster haar plot in handen gegeven.
Deel 2: De ghostwriter
Op het moment dat de zware voordeur achter hen dichtviel, verteerde de wanhoop die me dreigde te verdrinken me niet; ze transformeerde. Het was een bizarre, ogenblikkelijke alchemie. De vernedering die Mark me zo achteloos had aangedaan, werd de krachtigste, meest energieke creatieve brandstof die ik ooit had gekend.
Voordat ik Mark leerde kennen, was ik een veelbelovend jong schrijfster. Mijn debuutroman, een ingetogen literair werk, had een prestigieuze prijs gewonnen en de aandacht van de New Yorkse uitgeverswereld getrokken. Maar toen kwam het huwelijk, de meedogenloze sociale verplichtingen als echtgenote van een CEO, de druk om me aan te passen, om een perfecte gastvrouw te zijn, en de stille, onuitgesproken verwachting dat ik simpelweg zijn leven zou leiden zodat hij zich kon concentreren op zijn eigen carrière. De scheidingspapieren waren niet zomaar een einde; ze waren een vrijbrief. Een brute, pijnlijke, maar uiteindelijk bevrijdende ontsnapping uit een kooi waarvan ik me niet eens bewust was. Ze gaven me toestemming om mijn grootste bezit terug te eisen: mijn geest.
Mijn leven veranderde in een slopend, omgekeerd schema. De nachten dat ik eigenlijk had moeten slapen, de kostbare, vluchtige uurtjes dat de baby’s eindelijk, zalig genoeg, stil waren, werden mijn schrijfuren. Ik zette mijn laptop neer op het koude, granieten aanrecht, naast de flessensterilisator en de keurige rijen flessen met flesvoeding. Ik schreef door de overweldigende vermoeidheid heen, gevoed door lauwe zwarte koffie en de gloeiendhete, keiharde kern van mijn rechtvaardige woede.
Ik schreef geen met tranen doordrenkt, bekentenisachtig essay. Ik schreef geen zelfmedelijdenwekkende memoires waarin ik om sympathie smeekte. Ik schreef een roman. Een duister, aangrijpend, psychologisch minutieus fictiewerk getiteld « De vogelverschrikker van de CEO ».
Het boek was een nauwelijks verhulde, forensische analyse van Mark Vane en de giftige, narcistische wereld die hij om zich heen had gecreëerd. Elke scène van achteloze wreedheid, elke minachtende opmerking, elke daad van emotioneel misbruik, elke schimmige financiële manipulatie waarover hij opschepte tijdens privédiners met zijn kruiperige vrienden – ik heb het allemaal vastgelegd. De personages werden beschermd door pseudoniemen – Mark werd de charismatische maar sociopathische “Victor Stone”, Apex Dynamics werd “Zenith Corp” en de ambitieuze, inhoudsloze Chloe werd “Clara” – maar elk detail was chirurgisch en vernietigend nauwkeurig: de exacte indeling van het penthouse in Manhattan, de op maat gemaakte Italiaanse pakken die hij bestelde, het specifieke merk single-malt whisky dat hij dronk, de bijna ongelooflijke omstandigheden van een drielinggeboorte en de brute, op esthetiek gebaseerde afwijzing die daarop volgde.
Het schrijfproces was een emotionele uitstorting, een cathartische, systematische zuivering van zeven jaar onderwerping en zelfvernietiging. Ik goot mijn pijn, mijn vernedering en mijn lang sluimerende intellectuele woede in elke zin. Het uiteindelijke manuscript was niet zomaar een verhaal; het was een boekhouding. Een daad van kille, precieze en onweerlegbare rechtvaardigheid.
