De volgende ochtend schreef ik alles op: elk woord, elk detail, elke datum die ze noemden. Ik bekeek mijn oude scheidingsdocumenten voor het eerst in maanden, dit keer met een andere blik. Wat ik had geaccepteerd als ‘verwarrende juridische taal’ voelde nu opzettelijk aan.
Ik nam contact op met een juridisch hulppunt onder een andere naam en stelde een simpele vraag:
« Wat gebeurt er als er tijdens een scheiding opzettelijk bezittingen zijn verzwegen? »
Het antwoord veranderde alles.
« Het is fraude, » zei de advocaat. « En het vonnis kan opnieuw worden bekeken. »
Ik begon bewijsmateriaal te verzamelen.
De volgende weken volgde ik stilletjes de financiële sporen. Oude e-mails waarvan Mark aannam dat ik ze had verwijderd. Rekeningnummers die ik destijds niet begreep. Overboekingen die overeenkwamen met waar hij in de taxi over had opgeschept.
Ik heb ook iets risicovols gedaan.
Ik heb ze weer opgepakt.
Hetzelfde hotel. Hetzelfde gelach. Dezelfde arrogantie.
Deze keer zette ik de dashcam en de audiorecorder aan – standaard veiligheidsuitrusting voor bestuurders. Legaal. Automatisch. Ik stelde geen vragen. Ik reed gewoon.
Ze praatten.
