Over geld. Over rechters. Over hoe « Hannah zwak was. »
Die opname werd mijn troefkaart.
Ik gaf alles aan een advocaat die door de kliniek was aanbevolen. Ze luisterde aandachtig en glimlachte toen voor het eerst.
‘Ze hebben je een cadeau gegeven,’ zei ze. ‘Ze hebben bekend.’
De rechtbank handelde snel.
Er werden dagvaardingen verstuurd. Rekeningen werden bevroren. De offshore bank werkte mee toen fraude en omkoping ter sprake kwamen.
Marks zelfvertrouwen verdween als sneeuw voor de zon.
Hij probeerde contact met me op te nemen – via e-mails, berichten, excuses afgewisseld met bedreigingen.
Ik heb niet gereageerd.
De herziene rechtszitting voelde anders aan.
Deze keer was Mark niet ontspannen. Lydia was er niet bij. De rechter luisterde. Het bewijs sprak voor zich. En plotseling stond de vrouw die hij had afgedaan als « te emotioneel » daar met feiten, opnames en documentatie die hij niet kon weerleggen.
De uitspraak was doorslaggevend.
De bezittingen werden herverdeeld. Er werden straffen opgelegd. De rechter verwees delen van de zaak door naar de officier van justitie.
Mark vermeed oogcontact met me toen de rechtszaal leegliep.
Ik voelde me niet triomfantelijk.
