Na de dood van mijn ouders nam mijn tante hun geld en gaf me weg – 20 jaar later werd ik aangenomen als haar huishoudster.
Ik maakte in stilte schoon en bewoog me door kamers die glansden als een showroom, maar zo levenloos aanvoelden als een mausoleum. Elke centimeter van Dianes huis schreeuwde rijkdom, maar het was het soort rijkdom dat verval verborg.
Terwijl ze halverwege het poetsen van een spiegel was, klonk haar stem door de gang.
« Ja, Richard, natuurlijk gaat de inzamelingsactie gewoon door, » zei ze aan de telefoon, haar toon doorspekt met geacteerde charme.
Een vrouw die aan de telefoon praat | Bron: Pexels
Een pauze.
« Nou, als wij het niet organiseren, wie dan wel? Niet iedereen kan het zich veroorloven om zo gul te zijn. »
Toen kwam die lach die me in mijn maag deed omdraaien.
Haar spiegelbeeld kruiste even het mijne. Ze glimlachte naar zichzelf, streek haar blouse glad en draaide zich vervolgens om.
De vrijdag daarop kwam ik terug. En de vrijdag daarna ook.
Week na week keerde ik terug naar hetzelfde smetteloze huis. Diane heeft me nooit bedankt.
Maar ze praatte graag.
Het ging vooral over haarzelf. Ze bleef maar praten over haar liefdadigheidswerk, haar kring van « belangrijke » vrienden en haar onberispelijke smaak.
Een vrouw zit in haar woonkamer | Bron: Midjourney
Op een middag schonk ze zichzelf een glas wijn in en ging ze voor de kaptafel zitten, pratend terwijl ik achter haar de fotolijstjes afstofte.
« Ik organiseer weer een lunch, » zei ze. « De vrouw van de burgemeester is dol op me. Ze zegt dat ik het meest stijlvolle huis in de buurt heb. »
Ik mompelde iets beleefds en stofte het fotolijstje achter haar af, waarop een jonge Diane naast een andere vrouw stond, mijn moeder. Ik bleef even staan, alsof ik het glas afveegde.
Diane volgde mijn blik. Haar uitdrukking verzachtte heel even, voordat ze zuchtte.
