Toch was er nooit een ander kind in ons huis geweest.
Wat als het mijn zus was?
Het waren altijd alleen mijn moeder en ik geweest.
Toen moest ik denken aan Margaret, de zus van mijn moeder. Ze woonde op minder dan twee uur rijden en we hadden al jaren niet meer met elkaar gesproken.
Het enige wat ik wist, was dat zij en mijn moeder het nooit goed met elkaar hadden kunnen vinden. Hun gesprekken waren zeldzaam, gespannen en kort. Na de dood van mijn vader verdween de fragiele band die hen verbond volledig.
Het waren altijd alleen mijn moeder en ik geweest.
Margaret was de enige die iets kon weten.
Ik heb haar niet gebeld. Ik was bang dat ze zou zeggen dat ze het druk had.
Ik wilde geen excuses. Ik wilde de waarheid.
Dus ik pakte mijn auto, legde de foto op de passagiersstoel en reed zonder waarschuwing rechtstreeks naar haar huis.
Margaret was de enige die iets kon weten.
Ik parkeerde vlak voor zonsondergang voor zijn huis. Ik bleef een tijdje in de auto zitten, de foto nog steeds op de stoel naast me.
Toen liep ik naar de deur en klopte aan.
