« Je vader is je moeder jarenlang ontrouw geweest. Niet met vreemden. Maar met mij. »
Ik voelde de lucht uit de kamer verdwijnen.
Margaret vertelde me alles met een kalme stem, alsof ze het verhaal al duizend keer aan zichzelf had herhaald.
« Het gebeurde eerst in stilte, » bekende ze. « Verborgen achter familiediners en feestdagen. Toen raakte ik zwanger. »
Ik voelde de lucht uit de kamer verdwijnen.
Ze vertelde iedereen dat de man die haar zwanger had gemaakt, spoorloos verdwenen was. Geen naam. Geen details. Alleen afwezigheid.
Kort daarna trouwden mijn ouders. En toen werd ik geboren.
« Een tijdlang hield de leugen stand, » voegde ze eraan toe, terwijl ze haar lippen op elkaar perste en de emotie naar boven kwam.
Maar naarmate haar dochter ouder werd, werd het onmogelijk om de gelijkenis te negeren. De gelijkenis was niet subtiel. Dezelfde ogen. Hetzelfde gezicht dat ik net op die foto had gezien.
« Je moeder… mijn zus… zij merkte het op. Ze had geen bewijs nodig. Ze wist het gewoon. »
Ze vertelde iedereen dat de man die haar zwanger had gemaakt, spoorloos verdwenen was.
Er ontstonden ruzies. Schreeuwpartijen. Deuren werden zo hard dichtgeslagen dat de muren trilden.
Mijn moeder voelde zich twee keer verraden: door haar man en door haar eigen zus.
Toen mijn vader stierf, was de fragiele band die er nog was, volledig verbroken.
Margaret voedde haar dochter Lily alleen op.
Uiteindelijk vertrok Lily naar een universiteit in een andere staat en bouwde daar een leven op.
Mijn moeder voelde zich twee keer verraden: door haar man en door haar eigen zus.
