Toen ze de tablet kreeg, kwam de waarheid aan het licht. De vingerafdrukken waren er niet; het achtergrondonderzoek was een meesterwerk van inlichtingendienstenfictie. Fiona keek uit het raam en zag Amber bij de kantine staan, haar houding te evenwichtig, haar bewegingen te efficiënt voor een burger.
‘Ze is een geest,’ fluisterde Fiona tegen Silas. ‘Fluister. De vrouw van Caleb.’
De admiraal besefte dat de honden niet alleen Caleb bewaakten; ze wachtten op het laatste bevel van hun tweede begeleider: « Stop! » Bovendien was Whisper er niet alleen om te rouwen; ze was op jacht naar de verrader die haar man had geëxecuteerd.
Fiona draaide zich naar Silas om. « Ga haar halen. Zeg haar dat Phantom op haar wacht. Zeg haar dat het tijd is om naar huis te komen. »
Silas vond Amber in een opslagkast, haar handen vastberaden terwijl ze spullen sorteerde. Hij noemde haar burgerlijke naam niet. « Phantom wacht, » zei hij.
De transformatie voltrok zich in een oogwenk. De onderdanige schoonmaakster verdween en in haar plaats stond een roofdier. Haar ogen werden scherp en ze scande de ruimte af op mogelijke bedreigingen. Ze zei geen woord toen ze Silas terug naar de kennel volgde.
Bij binnenkomst werd het stil in de kamer. Alle agenten keken toe hoe de ‘schoonmaakster’ rechtstreeks op de grommende kring van honden afliep. Brick opende zijn mond om een waarschuwing te roepen, maar Silas greep hem bij zijn arm en schudde zijn hoofd.
Phantom stond als eerste op. Daarna Odin, en vervolgens Reaper. Een voor een stonden de twaalf dodelijke dieren op. Er klonk geen gegrom meer – alleen een koor van zachte jammerklanken. Amber bereikte de rand van de cirkel en sprak één woord in een taal die geen van de mannen herkende – een gespecialiseerd tactisch dialect dat alleen door de Ghost Unit werd gebruikt.
« Op de plaats rust. »
