Quintons gezichtsuitdrukking verzachtte.
“We kunnen een professionele bewindvoerder aanstellen. Iemand wiens taak het is om uw belangen te beschermen. Zou dat werken?”
« Ja. »
“En ten vierde…”
Hij hield even stil.
“Ten vierde moeten we beslissen wat u met uw zoon wilt doen.”
De vraag hing tussen ons in.
“Wat zijn mijn opties?”
« Je zou strafrechtelijke aanklachten kunnen indienen – valsheid in geschrifte, fraude, financiële uitbuiting van een oudere. Hij zou in de gevangenis kunnen belanden. »
Ik dacht aan Darien toen hij vijf jaar oud was en huilde toen zijn hamster stierf. Aan Darien toen hij twaalf was en zo trots was dat hij in het basketbalteam kwam. Aan Darien toen hij drieëntwintig was en Keltons hand vasthield in het ziekenhuis, met tranen over zijn wangen.
‘Wat nog meer?’ fluisterde ik.
« Je zou een civiele rechtszaak kunnen aanspannen, schadevergoeding kunnen eisen, een contactverbod kunnen aanvragen, hem kunnen dwingen je huis te verlaten, en/of… »
Quinton boog zich voorover.
“Of we treffen maatregelen die het hem onmogelijk maken om door te gaan. We vertellen hem niet wat we hebben gedaan. We wachten af, en als hij zijn volgende stap zet, zijn we er klaar voor.”
“Wat voor soort zet?”
« Op basis van deze tijdlijn plannen ze iets voor maart. Waarschijnlijk een interventie. Ze zullen proberen je onder druk te zetten om documenten te ondertekenen, in te stemmen met Stonegate en de controle over te dragen. »
“En als we wachten, documenteren we alles. We verzamelen bewijsmateriaal. En wanneer zij hun kaarten op tafel leggen, laten wij de onze zien – met getuigen, met bewijsmateriaal, met juridische consequenties die we direct kunnen inzetten.”
Ik dacht eraan Darien op heterdaad te betrappen. Hem te laten zien wat hij had gedaan.
“Hoe lang zouden we moeten wachten?”
“Het is nu november. Als hun planning maart aangeeft, dan is dat nog vier maanden.”
“Ik kan niet nog vier maanden met hem in dat huis blijven wonen, wetende wat ik nu weet.”
‘Je zou niet hulpeloos zijn,’ zei Quinton. ‘Je zou beschermd zijn. Je bezittingen veiliggesteld. Je rechten vastgelegd.’
“En mevrouw Creswell—”
Hij keek me strak aan.
“Jij zou de controle hebben.”
Controle. Ik had al heel lang geen controle meer gevoeld.
“Wat zouden we als eerste doen?”
Quinton pakte zijn telefoon op.
“Eerst ga ik een paar telefoontjes plegen. We regelen deze week die cognitieve beoordeling voor je. Morgen openen we je nieuwe bankrekening. Volgende week stellen we je nieuwe testament op.”
Toen glimlachte hij even.
“Dan wachten we tot zij hun zet doen. En als ze dat doen, doen wij de onze.”
Ik zette mijn waterglas neer. Mijn handen waren gestopt met trillen.
‘Oké,’ zei ik. ‘Laten we het doen.’
“Nog één ding.”
Zijn gezichtsuitdrukking werd ernstig.
“Mevrouw Creswell, als u zich tijdens dit proces op enig moment onveilig voelt, als de situatie escaleert, belt u mij dan onmiddellijk. Dag of nacht. U hebt mijn woord dat ik u zal helpen. Begrijpt u dat?”
« Ja. »
Hij schreef zijn mobiele nummer op de achterkant van zijn visitekaartje en schoof het over het bureau. Ik nam het aan. Het kaartje was nog warm van zijn hand.
‘We gaan dit oplossen,’ zei hij. ‘Dat beloof ik.’
Ik wilde hem geloven. Ik denk dat ik dat misschien ook wel gedaan heb.
Maar terwijl ik naar huis reed – terug naar het huis waar mijn zoon wachtte – kon ik niet anders dan me afvragen wat er zou gebeuren als Darien erachter kwam wat ik had gedaan.
De camera werd op woensdag geleverd. Ik vertelde Darien dat het een videodeurbel voor de beveiliging was. Dat stond zelfs op de doos. Ik heb dat nog eens gecontroleerd toen Quinton hem bestelde.
“Dat is eigenlijk een goed idee, mam.”
Darien hielp me met uitpakken.
“Je bent verstandig bezig met veiligheid.”
Als hij het maar wist.
Hij heeft het zelf geïnstalleerd. Hij heeft het vlak bij de voordeur gemonteerd. Hij liet me op mijn telefoon zien hoe de app werkte.
“Zie je? Je kunt zien wie er voor de deur staat voordat je hem opent, en alles wordt geregistreerd.”
“Dankjewel, schat.”
Ik klopte hem op zijn arm.
Hij had geen idee dat er nog drie camera’s in huis verstopt zaten. Quintons beveiliging had ze gisteren geïnstalleerd terwijl Darien aan het werk was. Eentje in de boekenkast in de woonkamer. Eentje in de keuken, vermomd als klok. En eentje in de gang, weggestopt in een rookmelder.
Alles werd opgenomen. Alles werd opgeslagen in een cloudaccount waarvan Darien het bestaan niet wist.
De uitslag van de cognitieve test kwam maandag binnen. Dr. Patricia Okonquo heeft me drie uur lang getest. Geheugenspelletjes. Logische puzzels. Vragen over de actualiteit. Basisrekenen.
‘Mevrouw Creswell,’ zei ze tot slot, ‘uw cognitieve functies zijn volkomen normaal voor uw leeftijd. Sterker nog, ze zijn beter dan normaal. Uw geheugen is scherp. Uw redeneringsvermogen is helder. Er is absoluut geen sprake van achteruitgang.’
Ze had het op schrift gesteld. Quinton had het rapport nu in zijn archief.
Mijn nieuwe bankrekening was bij Cascade Regional aan de andere kant van de stad. Darien wist niet eens dat die bestond. Ik heb alles behalve vijfhonderd dollar van de oude rekening overgemaakt – net genoeg zodat Darien niets zou merken als hij zijn rekening controleerde.
Omdat ik wist dat hij het gecontroleerd had.
Donderdag deed ik alsof ik een dutje deed op de bank in de woonkamer. Ik lag heel stil. Ademde langzaam.
Met halfopen ogen zag ik Darien vroeg thuiskomen. Hij dacht dat ik nog sliep. Hij kuste Rianna in de gang. Hun stemmen verstomden tot gefluister.
‘Slaapt ze weer een dutje?’ vroeg Rianna.
“Ja. Dat doet ze de laatste tijd vaak.”
“Goed. Dat helpt het verhaal.”
Ze liepen naar de keuken. Ik hoorde de koelkast opengaan. Het geklingel van glazen.
« Ik heb met de praktijk van dokter Hassan gesproken, » zei Darien. « Ze willen haar dossier niet vrijgeven zonder haar schriftelijke toestemming. »
« Zorg er dus voor dat ze het formulier ondertekent. »
“Ze is niet dom, Rianna. Ze zal vragen waarom.”
« Zeg haar dat het voor de verzekering is. Zeg haar dat Medicare ze nodig heeft. Het maakt me niet uit. We hebben die documentatie nodig. »
IJsblokjes rammelden in de glazen.
‘Mijn moeder komt met Kerstmis op bezoek,’ vervolgde Rianna. ‘Dan moeten we het doen. Een front vormen. Twee tegen één.’
“Ze gaat ertegen vechten.”
“Niet als we het goed aanpakken. Niet als we het formuleren als bezorgdheid, als liefde.”
Rianna’s stem kwam dichterbij. Ze moest richting de woonkamer lopen. Ik hield mijn ogen gesloten. En probeerde rustig te blijven ademen.
‘Kijk haar eens,’ fluisterde Rianna. ‘Midden op de dag slapen. Dat is niet normaal, Darien. Een gezonde 68-jarige doet geen dutjes zoals dit.’
“Ze is moe. Ze doet vrijwilligerswerk. Ze kookt.”
« Haar toestand verslechtert. »
“En hoe langer we wachten, hoe moeilijker het wordt.”
Stilte. Toen Darien.
“Oké. Kerstmis. We doen het. Kerstmis. Ik heb mijn moeder erbij als back-up. Professioneel, succesvol, georganiseerd. Dan is het duidelijk wie de beslissingen moet nemen.”
« Wat als mama nee zegt? »
“Dan schakelen we over op plan B. We praten rechtstreeks met haar arts. We uiten onze zorgen over haar veiligheid. We zetten meer druk.”
Meer voetstappen. Ze liepen weg, terug richting de keuken.
Ik heb vijf minuten gewacht. Tien.
Toen opende ik mijn ogen volledig.
De camera in de boekenkast nam alles op. Video en audio. Nu had ik het.
Die avond stuurde ik het videobestand vanaf mijn laptop naar Quinton. De oude laptop die Kelton jaren geleden voor me had gekocht. Die waarvan Darien dacht dat ik er nauwelijks mee overweg kon.
Binnen een uur kreeg hij antwoord.
“Dit is precies wat we nodig hadden. Ze plannen de confrontatie voor Kerstmis. Wij zullen er klaar voor zijn.”
In de daaropvolgende drie weken betrapte ik ze nog vier keer. Eén keer bespraken ze hoe ze me ervan konden overtuigen dat ik vergeten was mijn elektriciteitsrekening te betalen. Ze waren van plan de betalingsbevestiging te verstoppen en zich vervolgens bezorgd voor te doen wanneer de herinnering voor de late betaling zou arriveren.
Maar ik heb automatische betalingen al ingesteld via mijn nieuwe account.
Hij oefende een keer wat Darien zou zeggen tijdens de kerstinterventie. Hij oefende voor de badkamerspiegel.
“Mam, we houden van je. Dit gaat niet om controle. Dit gaat erom dat we je veilig houden.”
Het woord ‘veilig’ bezorgde me elke keer weer een knoop in mijn maag.
