Maar het was vermengd met verdriet.
Want geen enkele moeder wil winnen van haar eigen zoon.
Ze wil alleen maar veilig zijn.
Na het ontbijt vertrok Barl naar haar kantoor. Ik bleef in haar appartement achter en dacht na over de volgende stappen.
Buiten haar ramen ging het gewone leven gewoon door: kinderen op de speelplaats, stelletjes die wandelden, ouderen die langzaam over de paden liepen.
Alleen mijn leven was ontspoord.
Vreemd genoeg voelde ik me geen slachtoffer.
Ik voelde me wakker.
Een golf van energie die ik al jaren niet meer had gevoeld.
Orin Naren beschouwde zichzelf als een succesvol man.
Op zijn achtenveertigste had hij alles wat een succesvolle man hoort te hebben: een gerespecteerde baan als financieel adviseur, een mooie vrouw, twee kinderen, een huis in een goede buurt en een luxe SUV.
Hij werd gerespecteerd door collega’s. Hij werd goed behandeld in dure restaurants. Mensen glimlachten bij het horen van zijn naam.
Hij was Orin Naren – een man die altijd wist wat hij wilde.
Maar nu, zittend achter het stuur van zijn auto in de ondergrondse parkeergarage van een kantoorgebouw, voelde hij dat beeld afbrokkelen.
In zijn handen hield hij een envelop die een uur geleden per koerier was bezorgd, midden in een klantvergadering.
Op de envelop stond het logo van Quill & Associates.
Orin opende de brief niet meteen.
Iets zei hem dat hij niet blij zou zijn met wat er stond.
Hij probeerde zich op de vergadering te concentreren, maar zijn gedachten dwaalden steeds af naar de envelop.
Uiteindelijk deed hij iets wat hij nog nooit eerder had gedaan.
Hij beëindigde de vergadering voortijdig vanwege een noodgeval in de familie.
Nu, in de stilte van zijn auto, opende hij het.
De brief was geschreven in droge juridische taal, maar de betekenis was ondubbelzinnig.
Hij werd ervan beschuldigd zijn moeder onrechtmatig buiten haar huis aan Maple Street 15 te hebben gesloten.
Hij werd gewaarschuwd voor civiele sancties en mogelijke strafrechtelijke vervolging.
Er werd van hem geëist dat hij onmiddellijk weer toegang zou verlenen.
Orin las het twee keer en kon zijn ogen niet geloven.
Hoe kende zijn moeder – die moeite had met haar telefoon – een advocaat van dit kaliber?
En hoe wist ze van de opnames?
Hij was altijd al voorzichtig geweest.
Kleine hoeveelheden.
Hier en daar.
Leningen.
Hij was van plan het terug te betalen zodra zijn investering zich had terugverdiend.
Orin verfrommelde de brief.
Hij startte de auto en reed snel naar huis.
Hij moest met Genève praten.
Thuis lag er nog een identieke envelop op de salontafel.
‘Een koerier heeft dit ongeveer een uur geleden gebracht,’ zei Geneva, terwijl ze zijn reactie gadesloeg. ‘Ik heb het niet opengemaakt. Wat is er aan de hand, Orin?’
Orin overhandigde haar zijn al verfrommelde brief.
Geneva las het vluchtig door en haar gezicht vertrok van woede.
“Dit kan niet kloppen. Ze weet nauwelijks welke dag het is en ineens heeft ze een topadvocaat ingehuurd.”
« Iemand helpt haar, » zei Orin.
“Dat is vanzelfsprekend.”
