Hij zakte in zijn stoel, de paniek nam toe.
Zo had het niet moeten gaan.
Alles was tot in de puntjes gepland om vlekkeloos te verlopen.
Zijn moeder verhuisde naar Sunny Hills.
Het huis is verkocht.
Het geld stroomde binnen op een rekening die hij kon beheren.
Een deel ervan zou hij gebruiken om zijn moeder te onderhouden, en de rest om hem uit de problemen te helpen die hij met zijn roekeloze investeringen had veroorzaakt.
‘We moeten iets doen,’ zei Geneva, terwijl ze nerveus heen en weer liep en haar hakken op de parketvloer tikten. ‘Heb je haar al gebeld?’
“Nee. Nog niet. Ik wilde eerst even met je praten.”
« Bel haar dan op. Zoek uit welk spel ze speelt. »
Orin belde.
Geen antwoord.
Hij probeerde het opnieuw.
Niets.
‘Ze neemt niet op,’ zei hij.
‘Ik zei toch dat we het anders hadden moeten aanpakken,’ snauwde Geneva.
“Begin er niet aan.”
“Als we mijn plan hadden gevolgd, zouden we nog zes maanden met haar bezig zijn geweest. Ik heb het geld nu nodig.”
Geneva stopte met ijsberen en draaide zich naar hem om.
“En hoe zit het met ons? Wat gebeurt er met onze naam? Wat als dit openbaar wordt? Wat zullen mensen zeggen als ze erachter komen dat Orin Naren – financieel adviseur – zijn eigen moeder uit haar huis heeft buitengesloten?”
Orin werd bleek.
Daar had hij niet aan gedacht.
Reputatie was een belangrijk onderdeel van zijn werk.
Vertrouwen was de taak.
Als dat vertrouwen wankelde, brak alles.
‘We moeten een familiebijeenkomst houden,’ zei hij. ‘Bel Killian en Tegan. Zorg dat ze hierheen komen.’
Twee uur later verzamelde het gezin zich in de woonkamer.
Killian, de oudste, was vanuit zijn kantoor komen aanrennen. Tegan was van de campus gekomen, geïrriteerd dat ze een feestje moest missen.
‘Dus oma heeft een advocaat in de arm genomen en dreigt met juridische stappen’, vatte Tegan samen nadat ze naar het warrige verhaal van haar vader had geluisterd. ‘Eerlijk gezegd verbaast me dat niet.’
‘Wat bedoel je?’ vroeg Orin met een frons.
‘Nou ja,’ haalde Tegan haar schouders op, ‘we hebben haar praktisch buitengesloten uit haar eigen huis. Ik zou ook woedend zijn.’
‘Nee,’ zei Geneva verontwaardigd. ‘We boden haar een veiligere accommodatie aan, rekening houdend met haar leeftijd en gezondheid.’
‘Kom op zeg,’ zei Tegan, terwijl ze met haar ogen rolde. ‘We weten allemaal dat het geen aanbod was. Papa heeft de sloten vervangen terwijl oma op een begrafenis was. Dat is wel erg hard.’
‘De vraag is niet of we goed of fout hebben gehandeld,’ onderbrak Killian. ‘De vraag is wat we nu moeten doen. Ik stel voor dat we de sleutels teruggeven en onze excuses aanbieden. Net doen alsof het een misverstand was.’
‘Misverstand?’ snauwde Geneva. ‘Na een formele brief van een topbedrijf? Als we onze excuses aanbieden, lijkt dat op een bekentenis.’
‘Zijn wij niet schuldig?’ vroeg Killian.
Orin zuchtte.
De familiebijeenkomst verliep niet zoals hij had verwacht.
In plaats van zich te verenigen, gingen ze ruzie maken.
‘Oké,’ zei hij, terwijl hij zijn handen omhoog hield. ‘We moeten beslissen wat we met de brief gaan doen. Ik zal proberen weer contact op te nemen met mama en het uit te leggen.’
‘Welke situatie?’ snauwde Tegan. ‘Dat je haar huis wilde verkopen om je rotzooi te verdoezelen?’
Orin staarde haar aan.
« Wat? »
“Hoe heb je—”
