Mijn zoon belde me op: « We hebben de sloten vervangen en je woont hier niet meer! » Ik zei: « Dat is heel dapper van je. » Twee dagen later ontving mijn zoon een dringende brief van zijn advocaat en was verbijsterd. Maar wat hem vervolgens te wachten stond, schokte hem nog meer, WANT IK…
Opmaak – Het verhaal van Beatrice en Fern
Mijn zoon belde me op: « We hebben de sloten vervangen en je woont hier niet meer! » Maar toen…
De begrafenis van Dorene Huffington was zwaar.
Het was niet dat ik bijzonder verdrietig was. Dorene en ik waren niet echt vriendinnen, eerder maatjes. Maar als je 73 bent, houd je je leeftijdsgenoten in de gaten. Dorene was de derde dit jaar, en het was pas juni.
Ik liep langzaam naar huis, leunend op mijn wandelstok – het gevolg van een lelijke val afgelopen winter. De dokter zei dat het herstel langer zou duren naarmate ik ouder werd, maar ik was niet van plan naar sombere voorspellingen te luisteren. Ik had nog genoeg te doen in dit leven, en ik vond niet dat mijn leeftijd een oordeel over mijn toekomst betekende.
Maple Street, waar ik de afgelopen achtendertig jaar had gewoond, begroette me met zijn vertrouwde rust. Bowers was altijd al een rustig stadje geweest, en deze buurt was dat in het bijzonder. Victoriaanse huisjes, keurig onderhouden gazons, oude bomen – mijn favoriete plek op aarde.
De laatste tijd drong Orin er echter steeds meer op aan dat ik dichter bij hem in de buurt zou gaan wonen. Dichterbij betekende zonnige heuvels, een verzorgingstehuis met medische zorg en een « prachtig uitzicht » op het park. Daar ging ik vroeger wel eens heen als ik mijn oude collega’s van de middelbare school bezocht.
Er was niets zonnigs aan die plek – alleen de geur van medicijnen en vergane levens.
Ik liep de veranda op, haalde mijn sleutels uit mijn tas en probeerde ze in het slot te steken.
Het wilde niet draaien.
Ik probeerde het opnieuw en bekeek het van dichterbij.
Nee, het was absoluut mijn sleutel. Ik had me niet vergist. Maar hij paste niet in het sleutelgat.
‘Wat in hemelsnaam?’ mompelde ik, terwijl ik de andere sleutels bekeek.
Geen van hen past.
De sloten waren vervangen.
Ik stond daar, leunend op mijn wandelstok, en probeerde de situatie te begrijpen. Dit kon geen vergissing of ongeluk zijn. Iemand had me opzettelijk buitengesloten uit mijn eigen huis.
Ik pakte mijn telefoon tevoorschijn – een van de weinige moderne dingen waar ik aan gewend was, hoewel niet zonder moeite. Orin had erop aangedrongen dat ik een smartphone zou aanschaffen.
‘Mam, op die manier kan ik je altijd bereiken,’ had hij gezegd.
Nu heb ik hem gebeld.
Het ging over. Een. Twee. Drie.
Ik stond op het punt een bericht achter te laten toen hij opnam.
« Mama. »
Zijn stem klonk wantrouwig.
Ben je al thuis?
