Dit is gewoon verdriet. Dit zijn gewoon twee gebroken mensen die troost zoeken. Toen kwam Robert laat binnen, met een wilde blik in zijn ogen en zijn jas half aan. Hij greep mijn arm.
“Claire. We moeten praten. Nu meteen.”
En voordat ik kon vragen waarom, sprak hij de zin uit die alles aan het licht bracht.
“Je weet niet wie papa werkelijk is.”
Ik herhaalde die leugen in mijn hoofd.
***
Robert bleef doorlopen tot we bijna buiten waren. De muziek verdween achter ons. Gelach stroomde door de open deuren. Iemand klonk met een glas en juichte. Het voelde obsceen aan.
Advertentie
‘Wat is er aan de hand?’ siste ik. ‘Je hebt de ceremonie gemist. Je ziet eruit alsof je hierheen bent gerend.’
‘Ik was bijna niet gekomen,’ zei hij. Zijn hand trilde toen hij eindelijk mijn arm losliet. ‘Er werd me gezegd dat ik niet moest komen.’
« Door wie is dat verteld? »
Robert wierp een blik achterom naar de ontvangsthal en verlaagde toen zijn stem. « Mam. »
“Je hebt de ceremonie gemist. Je ziet eruit alsof je hierheen bent gerend.”
Ik staarde hem aan.
“Dat is niet grappig.”
Advertentie
“Ik maak geen grapje. Echt waar.”
‘Je zegt dus dat je moeder je iets heeft verteld… nadat ze was overleden?’
‘Nee,’ antwoordde hij snel. ‘Eerder.’
We stonden bij een rij kapstokken, half verborgen door hoge planten. Mensen liepen glimlachend voorbij, zich er niet van bewust dat mijn hele lichaam aanvoelde alsof het elk moment kon bezwijken.
“Ik maak geen grapje. Echt waar.”
« Een advocaat belde me vanochtend. Ik nam bijna niet op. Ik dacht dat het spam was. »
Advertentie
« En? »
“En hij kende de naam van mijn moeder. Hij wist van haar ziekte. Hij wist de exacte datum waarop ze overleed.”
Mijn mond werd droog.
