‘Hij zei dat mama hem had gevraagd contact met me op te nemen als papa opnieuw zou trouwen,’ vervolgde mijn broer. ‘Meer specifiek, als papa met Laura zou trouwen.’
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
« Hij zei dat mijn moeder hem had gevraagd contact met me op te nemen als mijn vader opnieuw zou trouwen. »
“Dat slaat nergens op. Waarom zou ze—”
Advertentie
‘Ze is erachter gekomen,’ onderbrak Robert.
‘Wat heb je ontdekt?’
Hij antwoordde niet meteen. Hij haalde een envelop uit zijn jas. Dik. Crèmekleurig. Verzegeld.
“Ze schreef dit toen ze al wist dat ze stervende was. Ze vroeg hem het te bewaren tot het juiste moment.”
Mijn blik bleef op de envelop gericht.
Hij haalde een envelop uit zijn jas. Dik. Crèmekleurig. Verzegeld.
“Wat zit erin?”
Advertentie
“De waarheid over papa.”
Ik liet een nerveus lachje ontsnappen. « Papa bleef. Hij zorgde voor haar. Hij was er elke dag. »
‘Dat dacht zij ook,’ zei mijn broer zachtjes.
‘Lees het,’ fluisterde ik.
“Ik kan niet. Niet hier. Nog niet.”
« Waarom niet? »
“Lees het.”
“Want als je het eenmaal weet, kun je het niet meer ongedaan maken.”
Advertentie
Van binnen klonk een uitbarsting van gelach. Iemand riep mijn naam.
“Claire! Ze gaan zo de taart aansnijden!”
Ik bewoog me niet.
‘Wat heeft mama ontdekt?’ vroeg ik opnieuw.
Robert wreef over zijn gezicht alsof hij zichzelf wakker probeerde te maken.
Wat heeft mama ontdekt?
“Ze besefte dat haar vader al jaren tegen haar had gelogen. Niet over kleine dingen, maar over zijn hele leven.”
Advertentie
‘Dat is expres vaag,’ snauwde ik. ‘Houd daar nu mee op.’
Hij keek me toen aan. ‘Weet je nog hoe Laura ineens dichter bij ons kwam wonen toen mama ziek werd?’
“Ja. Ze zei dat ze wilde helpen.”
‘En hoe papa er altijd op stond dat ze bleef? Hoe kon ze er altijd zijn als mama zich niet goed voelde?’
“Stop daarmee.”
