De volgende weken verliep alles in een snel tempo. Geruisloos. Geen grote aankondigingen. Geen verlovingsfeest. Alleen papierwerk, afspraken en gefluisterde gesprekken wanneer ze dachten dat we niet luisterden.
Ik weet niet wie ik probeerde te overtuigen.
Advertentie
Laura probeerde me erbij te betrekken.
“Wil je helpen met het uitzoeken van de bloemen?”
“Ik dacht dat je het misschien leuk zou vinden om de locatie te zien.”
Ik heb altijd geweigerd.
‘Het gaat goed met me,’ zei ik. ‘Doe maar wat je wilt.’
Mijn vader nam me een keer apart. « Je vindt dit toch wel goed, hè? »
Laura probeerde me erbij te betrekken.
Ik aarzelde even. Toen knikte ik. « Als je gelukkig bent, is dat wat telt. »
Advertentie
Zijn schouders ontspanden. Alsof hij net vergeven was voor iets wat ik nog niet helemaal begreep.
***
De trouwuitnodiging kwam zes weken later. Een kleine ceremonie. Alleen de naaste familie. Ik staarde er lang naar. De naam van mijn moeder stond er nergens op. Geen woord over. Geen enkele verwijzing naar hoe weinig tijd er verstreken was.
Toch ben ik gegaan.
De naam van mijn moeder stond er nergens op. Geen woord over.
Ik hield mezelf voor dat ik me als een volwassene gedroeg. Als een liefdevolle dochter. Maar daar stond ik dan, op de trouwdag, omringd door lachende gezichten, champagne en zachte muziek, en herhaalde ik die leugen in mijn hoofd.
Advertentie
