Papa slikte. « Laura en ik… we zijn samen. »
Advertentie
De kamer helde over. Ik staarde hem aan, wachtend op de clou. Die kwam er niet.
“Jullie zijn… samen?”
‘Dit hadden we niet gepland,’ zei Laura snel. ‘Geloof me alsjeblieft. Verdriet doet nu eenmaal rare dingen met mensen.’
Vader knikte. « We steunden elkaar. We begrepen dezelfde pijn. Het ene leidde tot het andere. »
Mijn broer stond op. « Je zegt dit drie maanden nadat mama is overleden. Drie maanden. »
« Geloof me alsjeblieft. Verdriet doet nu eenmaal rare dingen met mensen. »
Advertentie
‘Ik weet hoe het klinkt,’ antwoordde papa. ‘Maar het leven is kort. Dat heb ik geleerd door je moeder te verliezen.’
Die zin brandde in mijn maag. Ik wilde schreeuwen dat zíj haar leven had verloren, niet hij.
In plaats daarvan bleef ik daar zitten, als versteend.
Laura kneep harder in de hand van haar vader. « We houden van elkaar. En we gaan trouwen. »
De woorden kwamen er verkeerd uit. Te snel. Te ingestudeerd. Ik weet nog dat ik knikte. Ik weet niet meer of ik dat ook echt besloten had. Mijn broer zei niets. Hij liep gewoon de kamer uit.
“We houden van elkaar. En we gaan trouwen.”
Advertentie
Later die avond belde hij me op.
“Dit klopt niet. Niets hiervan voelt goed.”
‘Het is verdriet,’ antwoordde ik automatisch. ‘Mensen doen rare dingen.’
Ik weet niet wie ik probeerde te overtuigen.
***
