‘Ik heb iemand ontmoet,’ zei mijn vader. ‘Ik had het niet verwacht. Ik was er niet naar op zoek.’

Robert fronste zijn wenkbrauwen. « Wat bedoel je? »

Vader aarzelde. « Laura en ik… wij zijn samen. »

De kamer leek te draaien. Ik staarde hem aan, in afwachting van een grap. Maar dat was het niet.

“Jullie zijn… samen?”

‘Dit hadden we nooit gepland,’ zei Laura haastig. ‘Begrijp het alsjeblieft. Verdriet verandert mensen nu eenmaal.’

Vader knikte. « We steunden elkaar. We deelden hetzelfde verlies. Het liep nu eenmaal zo. »

Mijn broer stond abrupt op. « Je vertelt ons dit drie maanden nadat mama is overleden. Drie maanden. »

‘Ik weet hoe het klinkt,’ zei papa zachtjes. ‘Maar het leven is kort. Het verlies van je moeder heeft me dat laten zien.’

Die zin raakte me diep. Ik wilde schreeuwen dat zíj haar leven had verloren, niet hij.

In plaats daarvan bleef ik als aan de grond genageld op mijn stoel zitten.

Laura kneep de hand van haar vader steviger vast. « We houden van elkaar. En we gaan trouwen. »

De woorden klonken verkeerd – te snel, te ingestudeerd. Ik herinner me dat ik knikte, hoewel ik me niet kan herinneren dat ik daar bewust voor koos. Mijn broer zei niets. Hij liep gewoon weg.

Later die avond belde hij me op.

“Dit klopt niet. Niets hiervan voelt goed.”

‘Het is verdriet,’ antwoordde ik zonder erbij na te denken. ‘Mensen doen rare dingen.’

Ik weet niet zeker wie ik probeerde gerust te stellen.

In de weken die volgden, ging alles snel – en in stilte. Geen openbare aankondigingen. Geen feestelijkheden. Alleen documenten, afspraken en gefluisterde gesprekken waarvan ze aannamen dat we die niet konden horen.

Laura deed een paar pogingen om me te interesseren.

‘Zou je willen helpen met het uitzoeken van de bloemen?’
‘Ik dacht dat je de locatie misschien wel wilde zien.’

Ik wees haar elke keer af.

‘Het gaat goed met me,’ zei ik. ‘Doe maar wat je wilt.’

Op een keer nam mijn vader me apart. ‘Je vindt dit prima, toch?’

Ik aarzelde even en knikte toen. « Als je gelukkig bent, is dat wat telt. »

Zijn schouders ontspanden zichtbaar, alsof hij zojuist van iets was verlost wat ik nog niet begreep.

De trouwuitnodiging kwam zes weken later. Een intieme ceremonie. Alleen de naaste familie. Ik staarde er lang naar. De naam van mijn moeder was nergens te vinden – geen vermelding, geen erkenning van hoe weinig tijd er was verstreken.

Toch ben ik gegaan.

Ik hield mezelf voor dat het iets was wat een volwassene deed. Iets wat een liefdevolle dochter deed. Op de trouwdag, omringd door lachende gezichten, champagne en zachte muziek, bleef ik diezelfde leugen in mijn hoofd herhalen.

Dit is gewoon verdriet. Twee gebroken mensen die troost vinden.

Toen kwam Robert laat aan, met een paniekerige blik in zijn ogen en zijn jas half aan. Hij greep mijn arm.

“Claire. We moeten praten. Nu.”