Voordat ik kon vragen wat er aan de hand was, sprak hij woorden uit die alles verwoestten.

“Je weet eigenlijk niet wie papa is.”

Hij minderde pas vaart toen we bijna buiten waren. De muziek werd zachter achter ons. Gelach stroomde door de open deuren. Iemand proostte met een glas. Het voelde grotesk aan.

‘Wat is er aan de hand?’ fluisterde ik scherp. ‘Je hebt de ceremonie gemist. Je ziet eruit alsof je hierheen bent gerend.’

‘Ik was bijna niet gekomen,’ zei hij. Zijn hand trilde toen hij eindelijk mijn arm losliet. ‘Er was me gezegd dat ik niet moest komen.’

« Door wie is dat verteld? »

Robert wierp een blik achterom naar de ontvangsthal en verlaagde toen zijn stem. « Mam. »

Ik staarde hem aan.

“Dat is niet grappig.”

“Ik meen het. Echt waar.”

‘Je zegt dus dat je moeder je iets heeft verteld… nadat ze was overleden?’

‘Nee,’ zei hij snel. ‘Eerder.’

We stonden bij een rij kapstokken, die half verborgen waren achter hoge planten. Gasten liepen glimlachend voorbij, zich er niet van bewust dat mijn benen elk moment konden bezwijken.

« Vanmorgen belde een advocaat me. Ik had het bijna genegeerd, ik dacht dat het spam was. »

« En? »

“Hij kende de naam van mijn moeder. Haar ziekte. De exacte dag waarop ze overleed.”

Mijn mond werd droog.

‘Hij zei dat mama hem had gevraagd contact met me op te nemen als papa opnieuw zou trouwen,’ vervolgde Robert. ‘Meer specifiek, als papa met Laura zou trouwen.’

Een rilling liep over mijn rug.

“Dat slaat nergens op. Waarom zou ze—”

‘Ze is erachter gekomen,’ onderbrak Robert.

‘Wat heb je ontdekt?’

Hij antwoordde niet meteen. In plaats daarvan haalde hij een envelop uit zijn jas – dik, crèmekleurig en verzegeld.

“Ze schreef dit nadat ze wist dat ze stervende was. Ze zei hem dat hij het moest bewaren tot het juiste moment.”

Mijn blik bleef op de envelop gericht.

“Wat zit erin?”

“De waarheid over papa.”

Ik liet een nerveus lachje ontsnappen. « Papa bleef. Hij zorgde voor haar. Hij was er elke dag. »

‘Dat geloofde zij ook,’ zei mijn broer zachtjes.

‘Lees het,’ fluisterde ik.

“Ik kan niet. Niet hier. Nog niet.”

« Waarom? »

“Want als je het eenmaal weet, is er geen weg terug.”

Er klonk een uitbarsting van gelach van binnenuit. Iemand riep mijn naam.

“Claire! Ze gaan zo de taart aansnijden!”

Ik bewoog me niet.

‘Wat heeft mama ontdekt?’ vroeg ik opnieuw.

Robert wreef over zijn gezicht, alsof hij probeerde wakker te worden.