‘Gisteravond?’ herhaalde ik.
De blik van mijn vader rustte even op mij, en keerde toen terug naar Brad.
‘Hij heeft tegen je gelogen, Anna,’ zei papa. ‘Over de laatste keer dat hij voor zo’n altaar stond. Over het laatste meisje dat op een stoel zat aan wie hij de eeuwigheid beloofde.’
Van de banken klonk dringend gefluister. Achterin huilde een kind en zijn moeder fluisterde hem toe dat hij stil moest zijn.
Ik heb naar Brad gekeken.
‘Is dat waar?’ vroeg ik, al mijn spieren gespannen. ‘Ben je ooit getrouwd geweest?’
Hij sloot even zijn ogen. Toen hij ze weer opende, waren ze vochtig.
‘Ja,’ zei hij. Het woord kwam er nauwelijks hoorbaar uit. ‘Maar het is niet…’
‘Je hebt haar nooit iets verteld,’ riep mijn vader uit. ‘Je zat aan onze keukentafel. Je at mijn eten op. Je liet mijn vrouw die belachelijke stropdas strijken. En je hebt geen woord gerept over je eerste vrouw in een rolstoel en het contactverbod dat haar ouders moesten aanvragen om je bij haar vandaan te houden.’
De kamer vulde zich met gefluister.
Later zou ik alle details te weten komen over hoe mijn vader het had ontdekt. Op dat moment wist ik alleen dat mijn wereld op zijn kop stond en dat ik wanhopig probeerde mijn draai weer te vinden.
« Ik denk dat we allemaal in de parochiezaal moeten samenkomen, » zei dominee Davis vastberaden. « Nu. We kunnen dit niet in het bijzijn van de hele gemeente beslechten. »
« Te laat, » mompelde iemand.
Tia stond op, haar gezag straalde als een intense hitte. « Iedereen eruit! » riep ze. « Ga wat punch halen. Ga bidden. Ga praten over de benzineprijs. Laat ze met rust. »
Zijn stem sneed door het gemurmel heen als een scherp mes. Met tegenzin stonden mensen op en liepen via de zijpaden naar de achterdeuren. Een paar probeerden nog even te wachten tot de suppoosten hen vriendelijk de weg wezen.
Tia schoof mijn stoel weg van het altaar, waardoor het kant van mijn jurk langs mijn handen streek. Ik had het gevoel alsof ik van bovenaf getuige was van de geboorte van mijn eigen leven, een onderwerp dat jarenlang een terugkerend gespreksonderwerp zou worden tijdens een pot-au-feu.
In de parochiezaal, onder neonlichten en een handgemaakte banner met de tekst « Gefeliciteerd, Brad en Anna! », versierd met twee kleine, in elkaar verstrengelde ringen van glitter, zaten we rond een ronde tafel.
De geur van koffie en gebak vermengde zich met het omgevingsgezweet en de nervositeit.
Mijn vader liep heen en weer en bleef toen staan, met zijn handen in zijn zij. Brads moeder stond achter in de kamer, met haar armen over elkaar en een woedende blik op haar gezicht. Ze bleef vlak bij mijn stoel staan, met één hand op de rugleuning alsof ze wilde voorkomen dat ik me omdraaide.
‘Je moet helemaal opnieuw beginnen,’ zei ik. Mijn stem was kalm en vreemd, alsof ik dit al vaker had gedaan. ‘En je moet onthouden dat ík degene ben die gaat trouwen. Of niet.’
Brad slikte. « Ik ben eerder getrouwd geweest, » zei hij. « Haar naam was Melissa. We ontmoetten elkaar in een steungroep in Cincinnati. We waren drie jaar getrouwd. »
« Hoe is het mogelijk dat dit probleem in zes maanden tijd, tijdens de voorbereidingen voor de bruiloft, nog steeds niet aan de orde is gekomen? » vroeg ik.
‘Ik had het je moeten vertellen,’ zei hij, terwijl hij naar een punt op de tafel staarde. ‘Ik weet het. Ik…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Het was vreselijk, Anna. De manier waarop het eindigde… Ik schaamde me. Ik wilde niet dat je me zo zag voordat je de rest had gezien.’
‘Je vertelde me dat je eind twintig een serieuze relatie had,’ zei ik. ‘Je zei: « Het werkte niet. We wilden allebei iets anders. » Niets over trouwen. Niets over een contactverbod.’
Papa liet een stapel opgevouwen papieren op tafel vallen. Ze gleden over het witte tafelkleed naar me toe.
« Want zo ziet falen eruit, » zei hij.
