Mijn toekomstige schoonzus leende de trouwjurk van mijn overleden moeder – wat ze ermee deed, heeft me diep bedroefd.
Ik ademde de geur in. Lavendel en regen.
Op de ochtend van onze bruiloft was de lucht perfect, totdat dat niet meer het geval was.
De lucht werd bewolkt net toen de gasten plaatsnamen. De wind ruiste door de bomen. De eerste regendruppel viel toen ik mijn jurk aantrok.
Ik keek uit het raam, mijn hart bonkte in mijn keel.
Een bruid die uit het raam kijkt | Bron: Pexels
Logan wierp een blik naar binnen, voorzichtig om me niet rechtstreeks aan te kijken. « Een lichte motregen, » zei hij met een ironische glimlach. « Alles goed? »
Ik keek in de spiegel. « Ze hield van de regen, weet je. Ze zei altijd dat na de regen de regenboog komt. »
‘Nou…’ zei hij, terwijl hij zijn telefoon omhoog hield om me de weersvoorspelling te laten zien. ‘Ik denk dat we een spectaculaire regenboog gaan krijgen.’
We lachten allebei nerveus.
Buiten verspreidden de gasten zich onder hun parasols. De stoelen werden afgewist, de muziek werd uitgezet en mijn borst trok samen. Speelde het universum me een wrede grap?
Toen… hield het op. Op het moment dat ik de top van het pad bereikte, verdween de regen.
Een bruid die naar het altaar loopt | Bron: Unsplash
Toen, alsof het toverij was, verscheen er een regenboog aan de hemel achter Logan.
Ik schrok en de tranen stroomden over mijn wangen. Het strijkkwartet begon weer te spelen. De gasten draaiden zich om.
En ik ging stap voor stap verder, in de jurk van mijn moeder, elke vierkante centimeter van die jurk een wonder. Elke draad genaaid als teken van verzet tegen verraad. Elk stukje kant een herinnering.
Toen ik het altaar naderde, hield Logan zijn ogen onafgebroken op me gericht. Hij pakte mijn handen vast en fluisterde: « Ze is hier. »
Ik knikte. « Zij stuurde de regenboog. »
