Mijn toekomstige schoonzus leende de trouwjurk van mijn overleden moeder – wat ze ermee deed, heeft me diep bedroefd.
Vlak voordat we onze geloften zouden afleggen, ontstond er achterin de zaal commotie.
Beveiliging. En Kayla.
Een vrouw die buiten een gebouw staat | Bron: Pexels
Ze zag er anders uit. Haar haar was een warboel, haar make-up uitgesmeerd, alsof ze al dagen niet had geslapen. Ze droeg een zilveren cocktailjurk – een wereld van verschil met de elegantie die ze op het gala had getoond. Haar stem verhief zich: « Logan, wacht! Alsjeblieft! Laat me even met je praten… »
De beveiliging greep in. Logan draaide zich niet eens om.
‘Ze komt er niet in,’ fluisterde hij. ‘Het is jouw dag. Niemand verpest het.’
Ik haalde opgelucht adem. Ze was al weg voordat ik mijn geloften had kunnen uitspreken.
Toen we elkaar kusten, klaarde de lucht op, echt waar. De regenboog hing nog steeds boven ons als een belofte.
Later, tijdens de receptie, bleef iedereen de jurk complimenteren.
Pasgetrouwden met gasten op een huwelijksreceptie | Bron: Pexels
« Waar heb je dat gevonden? » vroeg iemand. « Het lijkt wel alsof het rechtstreeks uit een droom komt. »
Ik glimlachte. « Dat klopt. Heel lang geleden. »
Vanwege die jurk? Die was bijna verloren gegaan. Gescheurd. Bevlekt. Gestolen door jaloezie. Die was me bijna voorgoed afgenomen.
Maar zij werd gered – wij werden gered – door liefde, loyaliteit en het geloof dat zelfs gebroken dingen hersteld kunnen worden.
Deze jurk vergezelde me naar het altaar en bood me steun tijdens mijn geloften.
Ze hield het vast .
En terwijl Logan me ronddraaide onder de zachte lichten van de dansvloer, met zijn diepe stem in mijn oor, glimlachte ik door mijn tranen van geluk heen.
Het pasgetrouwde stel danst | Bron: Unsplash
‘Ze zou deze dag geweldig hebben gevonden,’ fluisterde ik.
Logan kuste me op mijn slaap.
‘Zij stuurde de regen,’ zei hij. ‘Maar jij? Jij bent altijd de regenboog geweest.’
Kayla dacht dat ze macht had.
Ze dacht dat het verscheuren van de jurk iets diepers zou verscheuren: mijn band met mijn moeder, mijn toekomst met Logan, mijn innerlijke rust. Maar ze had het mis. Ze onderschatte wat liefde kan doorstaan. Wat ik kon doorstaan.
