Mijn toekomstige schoonzus leende de trouwjurk van mijn overleden moeder – wat ze ermee deed, heeft me diep bedroefd.
« Wow, » zei ze vlakaf. « Iemand is ongesteld. »
Ik heb opgehangen.
Een vrouw die aan de telefoon praat | Bron: Pexels
Om middernacht klopte ik op de deur van de naaister, de tranen stroomden over mijn wangen en ik hield de verwoeste jurk stevig in mijn armen geklemd.
Ze opende de tas, hield hem voorzichtig vast en zei lange tijd niets. Toen raakte ze het gerafelde kant bij de halslijn aan. Precies het stuk dat mama had uitgekozen. Ze schudde haar hoofd.
‘Lieverd…’ haar stem brak. ‘Het kant dat je moeder heeft achtergelaten? Het is gescheurd. De zoom is verpest. Het is niet meer te repareren. Het spijt me zo.’
Ik wilde schreeuwen, iets gooien of zelfs in elkaar zakken. Maar voordat ik kon bewegen, hoorde ik de deur achter me opengaan.
Logan.
Hij was bleek van woede, zijn kaken zo strak op elkaar geklemd dat het leek alsof het hem pijn deed.
Een man die een kamer binnenkomt | Bron: Unsplash
‘Waar is ze?’ vroeg hij met samengebalde tanden.
‘Ze vindt dat ik haar moet bedanken,’ fluisterde ik, mijn stem trillend.
Logan zei geen woord meer.
Die nacht dreef hij Kayla in het nauw in zijn appartement. Pas later kwam ik erachter wat er gebeurd was. Maar ik hoorde de schreeuwen door de telefoon toen hij me daarna belde. Ik hoorde het moment waarop zijn stem brak als glas.
« Jij hield altijd meer van mij, Logan! » schreeuwde ze. « Je trouwt met de verkeerde vrouw. Geef het toe! «
Dat was het. Alles viel op zijn plaats.
Een boze vrouw die schreeuwt | Bron: Pexels
Ze haatte me niet alleen; ze kon het idee dat ik met haar broer zou trouwen niet uitstaan . Ze vond me te simpel, te arm, te… onwaardig. Ze had op haar eigen manier van hem gehouden, niet romantisch, maar als een kinderspeeltje dat ze niemand anders wilde laten aanraken.
Logan kwam thuis en sloeg zijn armen om me heen alsof hij me tegen dit alles kon beschermen. « Ik los dit op, » beloofde hij. « Wat er ook voor nodig is. »
De volgende vier dagen bracht hij door met het zoeken naar textielkunstenaars, handelaren in antieke kant en naaisteressen die wonderen konden verrichten. Ondertussen zat ik op de grond, de gescheurde jurk en de foto van mijn moeder in de regen stevig vastgeklemd.
‘Ze zei dat de regenboog altijd na de storm verschijnt,’ fluisterde ik.
Logan keek me vriendelijk aan. « Dan vind ik jouw regenboog. »
De dag dat de jurk werd hersteld, heb ik nog harder gehuild dan de dag dat Kayla hem had vernield.
Een emotionele vrouw | Bron: Pexels
Elk detail van het kant was zorgvuldig nagemaakt, niet vervangen. Het was opnieuw ontworpen met vintage garens, met de hand geverfd om de originele ivoorkleur te evenaren. De halslijn was gereconstrueerd aan de hand van foto’s van mijn moeder; de handen van de naaister trilden lichtjes toen ze het me liet zien.
‘Ze is hier,’ zei ze zachtjes, terwijl ze het lijfje gladstreek. ‘Elke steek. We hebben haar teruggebracht.’
Ik knikte, niet in staat om te spreken, mijn keel dichtgeknepen van emotie. Ik strekte mijn hand uit en raakte het kant aan. Mijn vingers tintelden. Het was niet langer zomaar stof. Het was zij.
