De volgende ochtend vertelde ik Richard dat ik met Maya schoolspullen ging kopen. Hij schonk ons nauwelijks aandacht. « Geef niet te veel uit, » mompelde hij, al geïrriteerd door het idee dat hij geen controle meer over het geld zou hebben.
Ik ben meteen naar het ziekenhuis gereden.
In de wachtkamer bleef Maya zich verontschuldigen. « Papa zal boos zijn, » zei ze, alsof zijn woede belangrijker was dan haar pijn. Alleen al die constatering voelde als een falen van mijn kant.
‘Je lichaam liegt niet,’ zei ik tegen haar. ‘En je hoeft zorg nooit te verdienen.’
De triageverpleegkundige wierp één blik op haar teint en aarzelde geen moment. Bloedonderzoek. Vitale functies. Zachte druk op haar buik, waardoor Maya, ondanks haar pogingen om dat te onderdrukken, een kreet slaakte. Ze hebben ons sneller geholpen dan Richard ooit zou hebben gedaan.
De behandelend arts, dr. Laura Bennett, bleef kalm zoals mensen dat zijn wanneer ze weten dat iets van groot belang is. Zonder tegenspraak gaf ze opdracht tot beeldvormend onderzoek.
We wachtten in een kleine onderzoekskamer die naar ontsmettingsmiddel en warme dekens rook. Maya friemelde aan de mouw van haar hoodie, in een poging dapper te blijven.
Dokter Bennett kwam te snel terug.
Ze sloot de deur achter zich en verlaagde haar stem. ‘Er zit iets in haar,’ zei ze, terwijl haar ogen naar de scan op haar tablet schoten.
Mijn hart zakte zo in mijn schoenen dat ik duizelig werd. « Wat bedoel je met ‘iets’? »
‘Het is een massa,’ zei ze voorzichtig. ‘Groot. En het drukt op omliggende organen.’
Maya’s gezicht werd bleek. « Ga ik dood? »
‘Nee,’ zei dokter Bennett meteen. ‘Maar dit is dringend.’
Ze liet me de scan zien, en ik begreep genoeg om de angst te voelen opbloeien tot een gil die uit me barstte voordat ik hem kon tegenhouden. Niet omdat ik elk medisch detail kende, maar omdat ik wist dat mijn dochter dit al die tijd in zich had gedragen, terwijl haar steeds werd verteld dat ze het veinsde.
De diagnose volgde snel daarna. Een tumor in de eierstokken, waarschijnlijk de oorzaak van de intermitterende torsie, wat de golven van pijn en misselijkheid verklaarde. Een operatie was onvermijdelijk.
Alles ging razendsnel: toestemmingsformulieren, infusen, een chirurg genaamd Dr. Alan Ruiz die met een kalme stem de risico’s en mogelijke uitkomsten uitlegde. Toen Maya naar de operatiekamer werd gereden, greep ze mijn hand vast en fluisterde: « Alsjeblieft, laat papa niet boos worden. »
Dat heeft iets in me opengebroken.
‘Ik sta achter je,’ zei ik. ‘Wat er ook gebeurt.’
Toen de deuren dichtgingen, overviel de stilte me als een muur.
