‘Je hoeft het niet hardop te zeggen,’ antwoordde Tiffany fel. ‘Ik zie het aan jullie gezichten. Elke keer als ik een fout maak, kijken jullie naar haar en wensen jullie dat ik meer zoals zij was.’
Het punt was, ik begreep het. Niet de wreedheid, niet de uitsluiting, maar het gevoel vergeleken te worden, nooit goed genoeg te zijn. Ik had dat gevoel vaak genoeg gehad bij Tiffany. Ze was mooier, populairder, zelfverzekerder. Maar ik had haar daar nooit om willen kwetsen.
‘Het spijt me dat je je zo voelt,’ zei ik. ‘Maar het op mij afreageren is niet de oplossing.’
‘Wat is dan het antwoord?’ vroeg ze. ‘Hè? Vertel het me. Jij bent immers zo perfect.’
‘Misschien moet je juist met mensen praten in plaats van ze buiten te sluiten,’ opperde mijn moeder. Ze was al die tijd stil geweest en had alleen maar geobserveerd. ‘Misschien moet je erkennen dat samengestelde gezinnen voor iedereen moeilijk zijn, niet alleen voor jou.’
‘Jij hoort helemaal niet bij dit gesprek,’ snauwde Tiffany haar toe.
‘Nee,’ beaamde moeder. ‘Maar ik heb zelf een scheiding meegemaakt die mijn dochter diep heeft geraakt. Ik weet hoe het is om je kind te zien worstelen met veranderingen waar ze niet om gevraagd heeft. Het verschil is dat ik haar heb geleerd dat het bestaan van anderen geen bedreiging vormt voor haar eigen bestaan.’
‘Makkelijk gezegd,’ mompelde Tiffany.
‘Nee, eigenlijk niet,’ antwoordde mijn moeder. ‘Het was moeilijk. Echt heel moeilijk. Maar het was nodig.’
Papa stond daar nog steeds, met een verloren blik.
‘Ik weet niet hoe ik dit moet oplossen,’ gaf hij toe. ‘Ik dacht echt dat we een gezin aan het worden waren.’
‘We zouden nooit een gezin worden,’ zei Tiffany. ‘Geen echt gezin.’
‘Wat wil je dan?’ vroeg papa. ‘Zeg me wat je wilt en ik zal proberen het te regelen.’
Tiffany opende haar mond en sloot hem weer. Ze keek om zich heen naar alle gezichten die haar aankeken. Familieleden die haar al drie jaar kenden, die haar erbij probeerden te betrekken, die haar verjaardagskaarten en kerstcadeaus hadden gestuurd. Mensen die bij haar diploma-uitreiking van de achtste klas en haar volleybaltoernooien waren geweest.
‘Ik wilde vandaag,’ zei ze uiteindelijk, haar stem brak. ‘Ik wilde gewoon één dag waarop ik me speciaal voelde, waarop ik in het middelpunt van de belangstelling stond, waarop mensen voor mij opdoken.’
‘Maar je kunt jezelf niet bijzonder maken door iemand anders klein te laten voelen,’ zei mijn grootmoeder zachtjes. ‘Zo werkt het niet, lieverd.’
Tiffany’s telefoon trilde, en toen nog eens, en nog eens. Ze haalde hem tevoorschijn en haar gezicht werd wit.
‘Wat?’ vroeg Brenda.
‘Mijn Instagram-verhaal,’ fluisterde Tiffany. ‘Die over de lege reünie. Die is al driehonderd keer gedeeld. Mensen reageren er massaal op.’
Ze draaide de telefoon om zodat we het konden zien. De opmerkingen waren genadeloos.
Dit is wat er gebeurt als je gemeen bent tegen mensen.
Misschien zouden mensen wel naar je feestjes willen komen als je niet zo’n verwend kind was.
Karma bestaat echt, haha.
Stel je voor dat je zo verwend bent dat je niet doorhebt dat iedereen je eigenlijk haat.
‘Oh, schat,’ zei Brenda, terwijl ze naar de telefoon greep.
Maar Tiffany trok het weg.
‘Nee,’ zei ze. ‘Doe het gewoon niet.’
Ze scrolde door meer reacties, waarbij haar gezicht bij elke reactie vertrok.
Ik had bijna medelijden met haar.
Bijna.
Toen herinnerde ik me de groepschat, de opmerking over de ballast, de drie maanden van opzettelijke uitsluiting.
‘Je kunt dat beter verwijderen,’ opperde ik.
‘Nu geef je me tenminste advies,’ lachte ze scherp. ‘Perfect.’
‘Ik probeer te helpen,’ zei ik.
‘Ik wil je hulp niet,’ siste ze. ‘Ik wil helemaal niets van je.’
‘Prima,’ zei ik. ‘Dan zijn we hier denk ik klaar.’
Ik draaide me om naar de gemeenschappelijke ruimte waar mijn familie wachtte. Mijn moeder sloeg haar arm om me heen en we liepen samen terug. Achter ons hoorde ik Brenda Tiffany proberen te troosten, terwijl mijn vader ergens in het midden stond, waarschijnlijk zich afvragend hoe zijn leven zo ingewikkeld had kunnen worden.
Het feest ging door. De band van mijn neef installeerde zich in een hoek en begon te spelen. Kinderen renden rond met sterretjes, hoewel het nog niet helemaal donker was. Mijn oma sneed haar beroemde chocoladetaart aan en begon stukjes uit te delen.
Ongeveer twintig minuten later zag ik mijn vader aan de rand van de gemeenschappelijke ruimte staan. Hij leek wel mee te willen doen, maar wist niet zeker of hij welkom was.
Mijn moeder heeft hem ook gezien.
‘Ga met je vader praten,’ zei ze zachtjes.
‘Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ gaf ik toe.
‘De waarheid,’ opperde ze. ‘Dat is altijd een goed begin.’
Ik liep naar hem toe. Hij hield een fles water vast die hij ergens vandaan had gehaald en draaide die steeds maar weer rond in zijn handen.
‘Hé,’ zei ik.
‘Hé,’ antwoordde hij. ‘Wat een geweldig feest.’
« Ja. »
We stonden daar in ongemakkelijke stilte. Op de achtergrond vertelde iemand een verhaal waar iedereen om moest lachen. De kenmerkende lach van mijn oom galmde door de ruimte.
‘Het spijt me,’ zei papa uiteindelijk, ‘dat ik niet beter heb opgelet, dat ik niet doorhad wat er gebeurde.’
‘Jij hebt voor haar gekozen,’ zei ik. ‘Brenda. En indirect ook Tiffany. Ik snap het. Je wilde een nieuw gezin.’
