« Oh mijn God! Dat is niet… » Haar stem klonk verstikt. « Dat is onmogelijk. »
« Dat klopt, » verklaarde Ethan. « Dat is JOUW vaderschapstest, Bri. Die test waarvan je me twee jaar geleden smeekte om hem geheim te houden, omdat je niet wilde dat Mark wist dat de baby niet van hem is. »
Bri’s handen begonnen te trillen toen de papieren rammelden.
Bri’s handen begonnen te trillen toen de papieren rammelden.
Ik zag hoe het besef langzaam tot haar doordrong. Ze had het logo van de kliniek gezien en was meteen tot de meest duistere conclusie gekomen, want zo werkt haar brein nu eenmaal. Ze had aangenomen dat er sprake was van een schandaal en verraad.
Ze ging er gewoon vanuit dat het over mij ging.
‘Je hebt het niet eens gelezen,’ voegde ik eraan toe. ‘Je zag een DNA-test en dacht dat je je gouden ticket had gevonden. Je hebt niet eens de moeite genomen om te controleren wiens leven je op het punt stond te verwoesten.’
« Je hebt niet de moeite genomen om te controleren wiens leven je op het punt stond te verwoesten. »
Bri’s ogen schoten naar de mijne, wild en paniekerig. « Dit is niet… dit kan niet… »
‘Wat niet?’ Ethans stem sneed als een mes door de kamer. ‘Je niet ter verantwoording kunnen roepen voor de poging om mijn vrouw af te persen? Voor het bedreigen van mijn familie? Voor iets wat jij hebt gedaan?’
« Ik had het geld nodig, » stamelde Bri. « Het spijt me. Ik wist het niet… »
‘Dus je dacht dat je het van ons kon afpersen?’ snauwde ik. ‘Je dacht dat je mijn kind als drukmiddel kon gebruiken om de rotzooi waar je jezelf in hebt gewerkt te financieren?’
Bri’s ogen schoten naar de mijne, wild en paniekerig.
Bri opende haar mond, sloot hem weer, terwijl de tranen over haar gezicht stroomden. Niet de tranen van iemand die spijt heeft. De tranen van iemand die ontmaskerd is.
Ethan pakte zijn telefoon. « Mark verdient het om de waarheid te weten. »
Bri sprong naar voren. « Nee! Ethan, alsjeblieft, dat kun je niet… »
« Kijk maar, » zei hij, terwijl hij al aan het bellen was.
« Mark verdient het om de waarheid te weten. »
Mark nam na drie keer overgaan op. « Hé, hoe gaat het, maat? »
Het geluid deed Bri’s gezicht vertrekken.
« Mark, » zei Ethan kalm. « Je moet hierheen komen. Nu meteen. »
« Waarom? »
« Er is iets heel erg mis. En je verdient het om het van mij te horen. »
« Ik ben er over 10 minuten. »
Het geluid deed Bri’s gezicht vertrekken.
Mark stormde de kamer binnen, met een bezorgde blik op zijn gezicht. Toen hij Bri’s verslagen uitdrukking en Ethans koude blik zag, verstijfde hij.
« Wat is er aan de hand? »
Ethan overhandigde hem de papieren.
Mark las ze. Eén keer. Twee keer. Toen hij naar Bri opkeek, fonkelden zijn ogen.
« Is dit echt? »
Bri reikte naar hem. « Mark, ik kan het uitleggen… »
Ethan overhandigde hem de papieren.
Hij schrok achteruit. « Is. Het. Echt? »
« Ik wilde niet dat je erachter zou komen… »
‘Je wilde absoluut niet dat ik erachter zou komen.’ Zijn stem brak. Hij keek ons aan. ‘Het spijt me.’
« Je bent ons niets verschuldigd, » zei Ethan zachtjes.
