Mark vouwde de papieren zorgvuldig op en liep vervolgens zonder een woord te zeggen naar buiten, met gebogen schouders.
Bri zakte snikkend in een stoel.
« Je wilde absoluut niet dat ik erachter zou komen. »
Ethan troostte haar niet. Hij bleef gewoon staan, onbewogen.
« Ga mijn huis uit. »
Bri keek op. « Ethan, alsjeblieft… »
« Nu. »
Ze strompelde naar buiten en liet de deur openstaan.
Het huis voelde stiller aan.
Ethan troostte haar niet.
William verscheen, zijn beer stevig vastgeklemd. « Mama? Waarom huilde tante Bri? »
Ik knielde neer en trok hem dicht tegen me aan. « Soms maken volwassenen slechte keuzes, schatje. Maar jij bent veilig. »
Ethan sloeg zijn armen om ons beiden heen. William leunde tegen hem aan, wetende wie zijn veilige mensen waren.
Later, toen William sliep, zaten Ethan en ik aan de keukentafel, waar deze hele nachtmerrie was begonnen.
‘Ze heeft dit zichzelf aangedaan. Het spijt me,’ zei ik.
« Soms maken volwassenen slechte keuzes, schatje. Maar jij bent veilig. »
Ethan pakte mijn hand. « Dat hoeft niet. Ze heeft de twee DNA-testen waarschijnlijk door elkaar gehaald. »
Toen William acht maanden oud was, werd hij ziek. De artsen waren bang dat het genetisch bepaald was, iets ernstigs. Ze stuurden ons naar die kliniek voor onderzoek.
Ethan kneep in mijn hand.
‘Het was gelukkig niets ernstigs,’ vervolgde ik. ‘Maar we hebben de documenten bewaard, omdat het onderdeel was van zijn medische dossier. We hebben het nooit aan iemand verteld, omdat we geen medelijden of vragen wilden. We wilden gewoon dat het goed met hem ging.’
Toen William acht maanden oud was, werd hij ziek.
« En Bri zag het logo van de kliniek en ging meteen van het ergste uit, » voegde Ethan eraan toe.
‘Omdat dat is wat ze doet.’ Mijn stem werd harder. ‘Ze ziet overal schandalen, want dat is haar handelswaar. Ze misbruikt de levens van mensen voor haar eigen gewin.’
Ethan zweeg lange tijd. Toen zei hij: « Ze is hier niet langer welkom. »
