De uitnodiging die me meteen ongerust maakte
Op een dag kreeg ik een bericht van mijn schoonmoeder. Ze schreef dat ze mijn moeder wilden uitnodigen voor haar verjaardag. Ze hadden een tafel gereserveerd in een chique Italiaans restaurant in de stad, een plek waar je niet zomaar binnenloopt. Het was het soort restaurant met zacht licht, obers in nette pakken en wijnflessen die met twee handen worden vastgehouden alsof ze fragiel zijn.
Het bericht klonk vriendelijk. Te vriendelijk bijna.
“Wij vinden het leuk om je moeder eens beter te leren kennen,” stond er. “En haar verjaardag verdient iets speciaals.”
Mijn eerste gedachte was niet dat dit een lief gebaar was. Mijn eerste gedachte was: ze zoeken een nieuw slachtoffer.
Mijn man en ik zouden die avond weg zijn. Dat wist mijn schoonmoeder ook. Ze zei zelfs erbij: “Jullie hoeven je nergens zorgen om te maken, wij regelen alles.”
Dat maakte me juist nóg nerveuzer.
Ik belde mijn moeder meteen. Ik wilde het voorzichtig brengen, omdat ik niet wilde klinken alsof ik haar wantrouwde of haar angstig wilde maken. Maar ik voelde de verantwoordelijkheid. Ik moest haar waarschuwen.
“Mama,” zei ik, “ik wil niet moeilijk doen, maar ik heb dit eerder gezien. Ze doen soms… vreemd met rekeningen. Ze vergeten hun portemonnee. Of er gebeurt iets waardoor iemand anders ineens moet betalen. Ik wil niet dat jij in een ongemakkelijke situatie terechtkomt.”
