Becca is op een leeftijd dat ze meer privacy nodig heeft. We dachten dat we het dit jaar wat eenvoudiger zouden aanpakken, gewoon wij tweeën en de kinderen. Jonah is nog jong, dus hij zal het niet merken. Maar Becca…
Ik knikte opnieuw, niet om instemming te betuigen, maar gewoon om de zin af te maken.
Niemand raakte mijn muffin aan. Hij lag daar, nog warm, naast een cappuccino die al half leeg was.
Ik stond op.
Ik neem aan dat ik de kosten zelf moet betalen.
Ik haalde mijn portemonnee tevoorschijn en legde het gepast geld naast het bord, erop lettend dat er geen muntje uit zou vallen.
Net op dat moment kwam Ellie terug met een dienblad vol kleine peperkoekjes.
“Om mee naar huis te nemen. Ze zijn zelfgemaakt,” zei ze.
Ik keek haar aan. Deze keer knikte ik niet.
“Ik heb het niet nodig. Dank u wel.”
Niemand hield me tegen. Niemand stak zijn hand uit. Geen ongemakkelijke blikken.
Ik verliet het café alsof ik net uit een toneelstuk was gestapt waar geen tekst meer voor me over was.
En ik was nog niet klaar met dit hoofdstuk. Ik was nog maar net begonnen.
De lucht buiten was zo koud dat het op mijn huid prikte. Het trottoir was al gestrooid, maar plekken dof grijs ijs glinsterden nog steeds onder mijn voeten als wonden die nog niet helemaal genezen waren.
Ik liep langzaam, niet omdat mijn benen zwak waren, maar omdat er niets was om naartoe te haasten.
Mensen liepen doelgericht voorbij. Iedereen leek op weg naar een warme plek. Het postkantoor, de bakker, misschien gewoon naar huis.
Ik niet.
Ik liep richting de heuvel waar mijn auto geparkeerd stond. Ik had dit stuk in december al twaalf jaar niet meer gelopen, niet sinds Becca naar de kleuterschool ging en ik haar twee keer per week ophaalde.
Destijds leek Harie dankbaar. Ze noemde me altijd degene die de traditie in ere hield.
Ik herinner me nog dat ze me eens een thermoskan met warme chocolademelk gaf en zei: « Bedankt dat je zo vroeg bent gekomen, mam. »
Nou, ik ben vandaag ook vroeg gekomen.
Maar deze keer had niemand me nodig.
Ze kwamen om een beslissing te nemen. Ik kwam om die in ontvangst te nemen.
