Hij wees naar de auto.
‘Maak het goed, Mia,’ zei hij. ‘Je broer is het standbeeld. Jij bent het voetstuk. Zonder jou valt hij om. Dus waag het niet om te bewegen.’
Hij had het gezegd alsof het een compliment was.
Dat was de les.
Ik was niet het kunstwerk. Ik was de ondersteunende structuur. Ik was niet de ster. Ik was de zwaartekracht die ervoor zorgde dat hun wereld niet uit elkaar viel.
Als je als kind iets vaak genoeg te horen krijgt, klinkt het niet meer als wreedheid. Het klinkt als de waarheid.
Ik werd dus erg goed in onzichtbaar zijn.
Ik leerde om degene te zijn die in de hoek zat met de laptop, degene die overbleef, die alles dubbel controleerde, die onmogelijke deadlines over de streep trok. Ze beloonden me met meer werk, niet met meer erkenning.
Mijn moeder, Cynthia, hield het verhaal op haar eigen manier in stand – niet met directe bevelen, maar met zuchten en subtiele blikken. Ze speelde hulpeloos wanneer het haar uitkwam, gekwetst wanneer ik de grens overschreed, en heilig wanneer ze me vergaf dat ik ‘moeilijk’ was. Ze vergaf me altijd wanneer ik toegaf.
Ze hebben me wijsgemaakt dat een goede dochter zijn betekende dat ik mezelf in brand stak om hen warm te houden.
Ze gingen ervan uit dat de training voor altijd zou duren.
Ze gingen ervan uit dat ik op het voetstuk zou blijven staan.
Ze vergaten één cruciaal ding.
Als je het voetstuk verwijdert, ziet het beeld er niet alleen een beetje minder indrukwekkend uit.
Het valt. En als het van zo’n hoogte valt, breekt het niet – het spat in stukken uiteen.
Ik tilde mijn hoofd op van het stuur en keek naar mijn handen die erop rustten: korte nagels, lichte eeltplekken op mijn vingertoppen van het typen, een dun brandlitteken op mijn pols van een soldeerongeluk tijdens mijn studietijd.
Dit waren de handen die de kern van het Aries-besturingssysteem van de grond af aan hebben geschreven.
Dit waren de handen die de veiligheidsmechanismen, de fail-safes en de complianceprotocollen codeerden die onze apparaten legaal maakten. Die ze veilig maakten.
Dit waren de handen die de enige sleutel tot het koninkrijk in handen hadden.
Mijn telefoon trilde op mijn schoot.
Het geluid klonk zo vertrouwd, het had net zo goed mijn eigen hartslag kunnen zijn.
17:00 uur
Een kleine melding verscheen op het scherm, in scherpe zwarte tekst op een witte achtergrond: Biometrische handdruk vereist. Autorisatie van beheerder niveau vijf is nodig voor dagelijkse werkzaamheden.
Tien jaar lang drukte ik elke dag zonder erbij na te denken op de groene knop ‘ACCEPTEREN’. Het was net zozeer onderdeel van mijn routine als tandenpoetsen.
Ik drukte erop op kerstochtend, terwijl mijn familie rond de kerstboom stond en de gloed van het inpakpapier en de kerstlichtjes in hun ogen weerkaatste. Ik stond in de keuken bij het stopcontact en tikte met mijn duim op het scherm, terwijl Cynthia vertederd vertelde wat Brent voor haar had gekocht « met zijn eigen geld ».
Ik drukte erop tijdens de bruiloftsreceptie van mijn beste vriendin Ava, terwijl ik in mijn bruidsmeisjesjurk in een wc-hokje stond. De gedempte dreun van « Uptown Funk » sijpelde door de muren heen, terwijl ik toestemming gaf voor nog een dag gebruik van machines die mijn naam nooit zouden kennen.
Ik drukte erop terwijl ik griep had, rillend van de koorts onder een deken, het telefoonscherm brandde in mijn ogen.
Ik drukte erop in de parkeerplaats van een begraafplaats terwijl ze de kist van mijn grootmoeder in de grond lieten zakken.
Die knop was de onzichtbare riem om mijn nek, die me elke dag, waar ik ook was, aan het bedrijf verbond en mijn identiteit koppelde aan een systeem dat zonder mijn toestemming wettelijk gezien niet kon functioneren.
Edward had mijn plastic badge afgepakt. Hij had de wereld verkondigd dat zijn zoon het genie was en dat ik overbodig was. Hij dacht dat hij me door me te ontslaan uit het verhaal kon wissen.
Hij vergat dat hij niet zomaar een bedrijf had opgebouwd.
Hij had een imperium van medische apparaten van klasse III opgebouwd dat, volgens de wet, een erkende monarch nodig had om te blijven functioneren.
En hij had de koningin net verbannen.
Mijn tablet lag op de passagiersstoel, het scherm stond nog aan van toen ik hem daar had neergelegd. De livestream van het evenement was nog steeds bezig – mijn vader liet de wereld graag in realtime zien hoe belangrijk hij was. Ik zette de tablet op het stuur en schakelde het geluid weer in.
Op het scherm bewoog de camera over de directiekamer die we hadden omgebouwd tot een mediaset. Edward stond in het midden, met een glas champagne in zijn hand, en lachte te hard om iets wat de belangrijkste investeerder had gezegd. Achter hem stond de Aries Mark IV prototype robotarm op een sokkel, elegant en prachtig, de titanium vingers dansten over een pianoklavier dat speciaal voor vanavond daar was neergezet. Hij speelde een delicate sonate, elke noot perfect, elke beweging vloeiend.
Mijn code. Mijn algoritmes. Mijn jaren.
‘Nul eigen vermogen,’ fluisterde ik tegen de lege auto.
Ik keek weer naar mijn telefoon.
De melding stond er nog steeds. Twee knoppen, een groene en een rode. ACCEPTEREN. WEIGEREN.
De groene knop betekende veiligheid. Het betekende de vrede bewaren. Het betekende de belediging slikken, naar huis gaan, de hele nacht in bed liggen en naar het plafond staren terwijl in mijn gedachten het moment steeds opnieuw afspeelde waarop mijn vader me voor een menigte uitwiste.
De rode knop betekende oorlog.
Ik aarzelde niet. Ik beefde niet. Voor het eerst in tien jaar bewoog mijn duim zonder schuldgevoel.
Ik drukte op WEIGEREN.
De telefoon trilde één keer ter bevestiging.
Er verscheen vrijwel direct een nieuw bericht.
Autorisatie geweigerd. Noodprotocol wordt geactiveerd.
