Ik wist al waar het over zou gaan.
Schulden.
Verlies.
Het huis dat me ontglipte.
Toen ik tegenover de bankier zat, flapte ik eruit: « Vertel me gewoon hoeveel hij schuldig was. Ik reken het wel uit. »
Ze glimlachte – niet verdrietig, maar veelbetekenend.
« Hij was niets schuldig, » zei ze. « Geen cent. »
Ik staarde haar ongelovig aan.
« Dat is onmogelijk, » fluisterde ik. « We hebben het maar net gered. »
Ze boog zich voorover.
« Achttien jaar geleden heeft Bram een spaarfonds voor uw onderwijs opgericht. Elke maand, zonder uitzondering, stortte hij er geld op – zelfs in moeilijke tijden. »
De waarheid drong in één klap tot me door.
Hij was niet arm geweest.
Hij had offers gebracht.
Ze schoof een envelop over het bureau.
« Hij heeft me gevraagd dit persoonlijk aan u te geven. »
Binnenin zat een brief, geschreven in zijn vertrouwde, zorgvuldige handschrift.
Mijn lieve Winslow,
als je dit leest, heb ik je niet je toekomst zien tegemoet treden, en dat doet meer pijn dan ik kan beschrijven.
Ik weet dat ik te vaak ‘nee’ heb gezegd. Elk keer brak mijn hart. Maar ik wilde dat je het leven zou leiden waar je van droomde – het leven waarin je anderen helpt zoals je dat al wilde sinds je een klein meisje was.
Het huis is van jou. Alles is betaald. En het fonds dekt de kosten voor school, huisvesting, boeken en ja – zelfs de telefoon die je altijd al wilde hebben.
Ik ben zo trots op je. Ik ben er nog steeds voor je, altijd.
