Toen we hoorden dat Zoé een nierprobleem had, zakte de grond onder mijn voeten weg. De doktersafspraken stapelden zich op, de onderzoeken volgden en het wachten duurde voort. Zoé toonde ongelooflijke moed. Ik beloofde haar te beschermen, wat er ook gebeurde.
Ik heb mijn moeder eens verteld over haar ziekte. Haar reactie was afstandelijk, bijna geïrriteerd. Ze vroeg nooit naar updates. Melissa vermeed het onderwerp. Alsof het lijden van mijn kind geen plaats had in hun wereld.
Daarentegen was Hélène, mijn schoonmoeder, er wel voor me. Ze hielp me, luisterde naar me en troostte me. In de ziekenkamer werd zij de stabiele factor die ik nooit had gehad.
Ik wist toen nog niet dat de grootste bedreiging voor Zoé niet van haar ziekte zou komen, maar van mijn eigen familie.
Terugkeer naar mijn ouderlijk huis
Een week voor Kerstmis belde mijn moeder me op om me uit te nodigen voor een ‘klein feestje’. Geen woord over Zoé. Geen teken van warmte. Ik begreep dat het allemaal om de schijn ging. Ik aarzelde. Evan en Hélène zeiden dat ik op mijn instinct moest vertrouwen. Ze vertelden me dat het geen veilige plek was.
Ik stemde echter toe, voor Zoé, voor Kerstmis. Toen ik in de auto stapte, keerde dat bekende gevoel van onrust terug.
Het huis was lawaaierig, versierd en gevuld met geforceerd gelach. Evan moest kort na onze aankomst vertrekken voor een werktelefoontje. Zodra hij de deur binnenstapte, veranderde de sfeer.
Zoé bleef dicht bij me. Een glas viel om bij de tafel. Ze gleed uit, strekte haar hand uit en stootte tegen de tafel. Een taart viel kapot op de grond.
Melissa ontplofte. Niet tegen Zoé, maar tegen de chaos. Ze schreeuwde, beschuldigde en vernederde een ziek kind dat nog steeds op de grond zat.
Ik stond op het punt tussenbeide te komen toen mijn moeder naar voren stapte.
