Hij staarde hen langer aan dan gepast was, zijn ademhaling oppervlakkig, zijn borstkas te snel op en neer gaand voor iemand van zijn leeftijd, en toen, met een vastberadenheid die eruitzag alsof hij al zijn kracht had gekost, stak hij de kamer over.
Hij stopte vlak voor het hokje.
‘Het spijt me,’ zei hij, de woorden struikelend over elkaar heen.
‘Ik wilde je niet lastigvallen. Ik wist gewoon niet met wie ik anders moest praten.’
De mannen keken hem zonder verbazing aan.
Een van hen schoof iets opzij om ruimte te maken op de bank, niet uitnodigend, niet duwend, gewoon ruimte makend zoals mensen doen wanneer ze angst herkennen.
‘Je stoort niemand,’ zei de ruiter met de zilvergrijze baard.
‘Ga zitten als je wilt.’
De jongen aarzelde even, klom toen omhoog en ging op de rand zitten alsof hij bang was dat de stoel onder hem zou verdwijnen.
‘Mijn naam is Oliver,’ zei hij, terwijl hij moeilijk slikte.
‘Mijn moeder zei dat ik niet met vreemden moest praten, maar ze is bang, en ik ben ook bang, en hij zei dat als ik het aan iemand zou vertellen, het de situatie alleen maar erger zou maken.’
Niemand onderbrak hen.
Niemand drong bij hem aan.
Ze wachtten, zoals ze hadden leren wachten tijdens nachten die maar geen einde leken te nemen.
‘Er wordt thuis geschreeuwd,’ vervolgde Oliver, zijn stem trillend ondanks zijn pogingen.
‘Niet alleen geschreeuw. Er wordt van alles kapotgemaakt. Deuren worden dichtgeslagen. En hij krijgt dan zo’n blik, alsof hij al heeft besloten dat er iets ergs gaat gebeuren en er gewoon op wacht.’
Een van de ruiters, een vrouw met kort haar en een litteken langs haar kaaklijn, leunde iets naar voren.
‘Wie is ‘hij’, kindje?’ vroeg ze zachtjes.
