“Mijn moeder is bang… en ik ben ook bang.” — Een kind vroeg een groep motorrijders om hulp in een wegrestaurant dat ‘s avonds laat open was, en wat ze vervolgens deden veranderde zijn leven.
Marlene, de serveerster die ‘s avonds werkte, schonk hun koffie in zonder dat erom gevraagd werd.
‘Hetzelfde als altijd?’ zei ze, hoewel ze het antwoord al wist.
Een van de mannen, een breedgeschouderde ruiter met grijze haren in zijn baard, knikte.
‘Ik waardeer je, Mar,’ antwoordde hij, zijn stem kalm zoals mensen klinken wanneer ze hebben geleerd hun stem te dempen, zelfs wanneer hun emoties sterk zijn.
Enkele minuten later klonk er een zacht belletje op de deur.
Aanvankelijk schonk niemand er aandacht aan. In een restaurant dat ‘s avonds laat open is, zie je allerlei mensen in en uit lopen, en men had geleerd om niet te snel vragen te stellen. Maar toen doorbrak het geluid van kleine sneakers op de tegels de stille, aarzelende, oneffen sfeer, gevolgd door de onmiskenbare pauze van iemand die probeerde te beslissen of hij verder moest gaan of terug moest keren.
De jongen stond net binnen de deuropening, zijn handen verstrengeld in de zoom van een veel te groot dinosaurusshirt dat eruitzag alsof het van iemand anders was. Zijn haar stond alle kanten op, alsof hij er steeds met zijn vingers doorheen had gewreven, en zijn ogen dwaalden snel af, speurend naar gezichten, uitgangen en schaduwen, totdat ze bleven rusten op het hoekbankje.
Op de Iron Hollow Riders.
